Πριν από αρκετά χρόνια ο Γιάννης Μαρούλης συγκαταλεγόταν στους ισχυρούς εργολάβους που μοιράζονταν την «πίτα» των μεγάλων έργων. Με «όχημα» την ΑΕΓΕΚ, την οποία απέκτησε μετά την πτώχευσή της το 2007, κέρδισε συμβόλαια πολλών εκατομμυρίων κυρίως μέσα από την πολιτική των υψηλών εκπτώσεων την οποία ακολούθησε και σε αρκετές περιπτώσεις έφταναν και το 50%.
Ανάμεσα σε αυτά και το μετρό Θεσσαλονίκης, όπου επικράτησε σε κοινοπραξία με τις ιταλικές Impregilo και Seli-Ansaldo. Tούτο όμως ήταν και η αρχή της περιπέτειας, καθώς ο «εκτροχιασμός» του έργου, οδήγησε σε δικαστικές διαμάχες με την Aττικό Mετρό για αιτήματα αποζημίωσης και τελικά στη «διαδοχή» των αρχικών αναδόχων από την Άκτωρ. Στην πορεία η ΑΕΓΕΚ πτώχευσε για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Αντίστοιχη διαδρομή έγραψε και η δεύτερη εταιρεία του, η Ιόνιος Τεχνική, που ανέλαβε και αυτή μεγάλα έργα, όπως αυτό της Aμβρακίας Oδού, αλλά στη συνέχεια κηρύχθηκε έκπτωτη καθώς αδυνατούσε να τα ολοκληρώσει.
Το οικονομικό αδιέξοδο που ήρθε τα επόμενα χρόνια έφερε τα assets του Γ. Μαρούλη και της Ιόνιος Α.Ε. στην πλατφόρμα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών.
Το 2020 βγήκαν στο σφυρί το οικόπεδο και οι εγκαταστάσεις της εταιρείας στη Mάνδρα, ενώ πριν λίγες μέρες, στις 27 Απριλίου, μετά από αρκετούς άγονους πλειστηριασμούς άλλαξε χέρια ένας αγρός άρτιος και οικοδομήσιμος, 1.238 τ.μ., στη θέση «Σωρός» της κτηματικής περιφέρειας του Δήμου Αμαρουσίου.
