Του Λέανδρου Ρακιντζή*
Το Δημόσιο έχει στην κυριότητα του μια τεράστια ακίνητη περιουσία, που περιήλθε σε αυτό από διάφορες αιτίες, όπως με το πρωτόκολλο του Λονδίνου (1830) ως διάδοχος του Οθωμανικού κράτους για όλα τα ακίνητα που του ανήκαν βάσει του τεκμηρίου νομής, που ισχύει μόνο για τα ακίνητα της Παλιάς Ελλάδας, ή βάσει της συμφωνίας με την Τουρκία για την ανταλλάξιμη περιουσία, που προέκυψε από την ανταλλαγή των πληθυσμών, ή από κληρονομιές, δωρεές, παραχωρήσεις έναντι φόρων, απαλλοτριώσεις, κατακυρώσεις κλπ.
Με το ν.4182/2013 θεσπίσθηκε, ότι επί κληρονομίας, που δεν υπάρχουν αναγκαίοι κληρονόμοι οι εξωτικοί κληρονομούν μόνον με δημόσια διαθήκη και έτσι θα σταματούσε η βιομηχανία πλαστών ιδιόγραφων διαθηκών υπέρ τρίτων και θα περιέχονται στο Δημόσιο σαν κληρονόμο κατά την έκτη τάξη οι τεράστιες περιουσίες των ακλήρων. Η διάταξη αυτή, που είναι πολύ επωφελής για το Δημόσιο, καταργήθηκε χωρίς αντίδραση με τροπολογία με το ν.4335/23-7-2015 και πρέπει να επαναφερθεί.
Εξ αιτίας της διαχρονικής πλημμελούς λειτουργίας των υπηρεσιών, που διαχειρίζονται τη δημόσια περιουσία είτε λόγω υποστελεχώσεως είτε ακαταλληλότητας του προσωπικού και της διαχρονικά έκδηλης έλλειψης πολιτικής βούλησης για τη διόρθωση των κακώς κειμένων, το Δημόσιο σε μεγάλο βαθμό δεν μπόρεσε να απογράψει όλα τα ακίνητα που του ανήκουν, ακόμα αγνοεί την ύπαρξη κάποιων, να τα διαφυλάξει από τις καταπατήσεις, να τα δηλώσει στο Κτηματολόγιο και για να καλύψει την αδυναμία του αυτή νομοθέτησε, ότι το Δημόσιο δεν χάνει τα δικαιώματα του εκ της μη εγγραφής σε αυτό.



