Ενώ αναφέρει σχετικά στην ανακοίνωση της: «Ογδόντα χρόνια μετά τη γερμανική εισβολή και εβδομήντα έξι χρόνια μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ο.Δ. της Γερμανίας επιμένει να αρνείται, καταπατώντας κάθε έννοια Δικαίου και Ηθικής, την εκπλήρωση των υποχρεώσεών της. Δεν μας προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη η προσπάθεια της γερμανικής κυβέρνησης να συκοφαντήσει την Εθνική μας Αντίσταση, ό,τι πιο σπουδαίο έχει να παρουσιάσει η ελληνική ιστορία μετά την Επανάσταση του 1821. Επιχειρεί, συνειδητά και χωρίς αιδώ, την παραχάραξη της Ιστορίας για να αποδομήσει τη νομιμοποιητική βάση των ελληνικών αξιώσεων. Εκμαυλίζει συνειδήσεις για να κάμψει το κίνημα διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών.»
Η είσοδος των Γερμανών στην Αθήνα και τα κηρύγματα υποταγής από τα Ελληνικά ΜΜΕ της εποχής !!!
Ήταν 27 Απρίλη 1941, σαν σήμερα, στις 8 το πρωί, ημέρα Κυριακή, όταν τα γερμανικά στρατιωτικά τμήματα μπαίνουν στην Αθήνα. Ο λαός «υποδέχεται» τους ναζί κατακτητές παραμένοντας ερμητικά κλεισμένος στα σπίτια του. Η πρωτεύουσα είναι μια έρημη πόλη.
Ηδη από τις 23 Απρίλη, πριν πέσει η Αθήνα στα χέρια των Γερμανών και επιβληθεί στη χώρα η στυγνή τριπλή (γερμανική, ιταλική, βουλγάρικη) κατοχή, ο Τσολάκογλου είχε υπογράψει στη Θεσσαλονίκη το οριστικό πρωτόκολλο της συνθηκολόγησης. Οι Γερμανοί αναγνωρίζοντας τον «πατριωτισμό» του τον διόρισαν πρώτο «πρωθυπουργό» της κατεχόμενης Ελλάδας.
Στην πρωτεύουσα οι «κεφαλές του έθνους» είχαν ολοκληρώσει τις προετοιμασίες για να… λακίσουν, αφήνοντας οπισθοφυλακή τον υφυπουργό Ασφαλείας του μεταξικού καθεστώτος και κατοπινό βουλευτή της ΕΡΕ, τον διαβόητο Κ. Μανιαδάκη.
Η είσοδος των Γερμανών επιφέρει και τον απόλυτο εξευτελισμό του αστικού πολιτικού κόσμου. «…ο Παπανδρέου – περιγράφει ο Σεφέρης – έλεγε: “Οι Γερμανοί δε θα μας πειράξουν” ή ο Καφαντάρης ομολογούσε: “Επίστευσα στην νίκη του Αξονος”…».
Ένα μέρος του αστικού πολιτικού συρφετού προχωρά στην ανοιχτή συνεργασία με τους κατακτητές και στον δωσιλογισμό. Ένα δεύτερο παρέμεινε στην Ελλάδα απέχοντας από τον αγώνα και αναμένοντας τις εξελίξεις. Η πλειοψηφία του υπό βρετανική επιρροή τμήματος, φρόντισε η αντικατοχική δράση του να μην αποκόπτει τις επαφές του και τις σχέσεις “κατανόησης” με τους κατακτητές. Οσο για την πλειονότητα των αστών “ταγών”, μαζί με το Παλάτι, λιποτάκτησαν στο εξωτερικό αρπάζοντας μαζί του και τις τεράστιες ποσότητες των κρατικών αποθεμάτων σε χρυσό…
Η φυγή τους αποτελεί εκδήλωση παροιμιώδους… λεβεντιάς και «εθνικού φρονήματος»: Ανήμερα της συνθηκολόγησης ο βασιλιάς Γεώργιος με τον πρωθυπουργό Εμμ. Τσουδερό, τον πρίγκιπα Πέτρο και τον Άγγλο πρεσβευτή Μάικλ Πάλαιρετ επιβιβάζονται σ’ ένα βρετανικό υδροπλάνο με πρώτο σταθμό την Κρήτη και κατόπιν Κάιρο. Είχε προηγηθεί το φευγιό του εξαίρετου ζεύγους των διαδόχων του θρόνου, ο Παύλος με τη Φρειδερίκη. Τη, δε, νύχτα 22 προς 23 Απριλίου με τα αντιτορπιλικά «Πάνθηρ», «Β. Ολγα» και «Ιέραξ» την… κοπάνησαν άπαντες:
Ο υποναύαρχος Σακελλαρίου γράφει χαρακτηριστικά:
