Καταρρίπτοντας μύθους και ψέματα για το 2015
*Ομιλία του Γιάννη Δραγασάκη κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Μάρδα «2015 το ημερολόγιο του τρόμου»
Θέλω να ευχαριστήσω τον Δημήτρη Μάρδα και τις εκδόσεις Καστανιώτη για το δώρο που μας κάνουν με το βιβλίο αυτό και την τιμή να είμαστε σήμερα εδώ να το συζητάμε.
Θέλω κι εγώ να τονίσω ότι το βιβλίο αποτελεί μία σημαντική συμβολή στην αποκατάσταση της αλήθειας για μία κρίσιμη και ιδιαίτερα πυκνή περίοδο της πρόσφατης ιστορίας μας. Μια περίοδο για την οποία έχουν κατασκευαστεί πολλά αφηγήματα και έχουν διατυπωθεί πολλοί μύθοι συχνά σε βάρος της αλήθειας και των πραγματικών γεγονότων.
Το συγκεκριμένο βιβλίο έχει το χάρισμα ότι ο συγγραφέας του δεν ενδιαφέρεται να ξαναγράψει την ιστορία, ενδιαφέρεται να καταγράψει αυτό που έγινε, να το καταλάβει και να αντλήσει συμπεράσματα από αυτή την εμπειρία. Αφενός παραθέτει τα γεγονότα αφετέρου ακόμα και όταν εκφράζει κρίσεις ή προσφέρει ερμηνείες, το κάνει με συγκεκριμένη τεκμηρίωση. Και βεβαίως εδώ αναφερόμαστε σε γεγονότα που έζησε ο ίδιος, δεν είναι γεγονότα που απλώς τα πληροφορήθηκε κατά κάποιο τρόπο. Από την άποψη αυτή δεν ξέρω αν έχουμε στη βιβλιογραφία μας άλλο βιβλίο που με τόσο αναλυτικό και συστηματικό τρόπο περιγράφει την καθημερινή διαχείριση του «ταμείου» του κράτους, διότι περί αυτού πρόκειται, και επομένως αποτελεί μια συμβολή για περαιτέρω έρευνα στα θέματα που συζητάμε.
Ο ασύμμετρος πόλεμος και η καθημερινή μάχη για τη πληρωμή των μισθών και των συντάξεων
Κεντρικός άξονας του βιβλίου είναι η καθημερινή μάχη για την πληρωμή των μισθών και των συντάξεων σε συνθήκες δημοσιονομικής ασφυξίας και ενός ασύμμετρου πολέμου με τους δανειστές. Ήταν μια κατάσταση που είναι δύσκολο να την κατανοήσει κάποιος εάν δεν την έχει ζήσει. Ήταν πρόβλημα που η αντιμετώπισή του εξαρτιόταν από πάρα πολλούς παράγοντες, υπουργούς, προέδρους ΔΕΚΟ, ΔΣ ασφαλιστικών Ταμείων και άλλων Οργανισμών, Δημάρχους, Περιφερειάρχες· όλοι αυτοί έπρεπε να συμπράξουν για να συγκεντρωθεί το αναγκαίο ποσό σε αυτές τις έκτακτες συνθήκες. Όμως η τελική ευθύνη ανήκε κυρίως στον Δημήτρη Μάρδα. Το Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ), του οποίου ήμουν πρόεδρος λειτουργούσε ως το «τελευταίο καταφύγιο» για καταστάσεις ύστατης ανάγκης. Όταν τα πράγματα έφταναν στα δύσκολα και προσπαθούσαμε όλοι μαζί να κινητοποιηθούμε και να βρούμε κάποια λύση, παρά αυτήν την αγχωτική κατάσταση, ο Δημήτρης ποτέ δεν έχανε την ψυχραιμία του, ποτέ δεν έχανε ακόμα και το χιούμορ του και τελικά, παρά τις δυσκολίες, «ξύνοντας τον πάτο του βαρελιού» όλο και κάτι τελικά συγκεντρώναμε, αλλά βεβαίως όλο και πιο δύσκολα.
