Γράφει ο Παύλος Πολάκης
Ενώ μέχρι πρότινος ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και τα στελέχη της κυβέρνησης, καθώς και ο διοικητής της ΤτΕ διαβεβαίωναν σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τρόπο ότι η ελληνική οικονομία είναι πλήρως θωρακισμένη και ότι οι ρυθμοί ανάπτυξής της θα είναι πρωτοφανείς, το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρείται μια συντονισμένη αναδίπλωση και μια «ύποπτη» μεταστροφή σχετικά με τα οικονομικά στοιχεία και κυρίως με τις δυνατότητες του προϋπολογισμού να στηρίξει την πληττόμενη κοινωνία. Στο πλαίσιο αυτό κινείται και το άρθρο του συντονιστή του Γραφείου του Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή Φραγκίσκου Κουτεντάκη στην ΑΥΓΗ της Κυριακής σχετικά με την ανάγκη θέσπισης δημοσιονομικών προτεραιοτήτων ως απόρροια (κατά τον ίδιο) και των προβλημάτων που προκαλεί ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Ξεκινώντας ο Φ. Κουτεντάκης από τη λανθασμένη, κατά την άποψή μου, παραδοχή ότι τυχόν οριζόντια μέτρα θα πρέπει ή να συνοδεύονται από επιπλέον φορολόγηση, ή θα οδηγήσουν σε επιπλέον δανεισμό, και μια και αποκλείει τον επιπλέον δανεισμό, καταλήγει να μας δώσει δύο επιλογές: «Είτε θα περιοριστεί η έκταση των παρεμβάσεων στοχεύοντας στις πιο ευάλωτες κατηγορίες πολιτών, είτε θα αυξηθεί η φορολογία σε κάποιες κατηγορίες πολιτών»… Μάλιστα, καταλήγοντας, ξεκαθαρίζει ότι η όποια άποψη διατυπώνεται «δεν μπορεί να ξεφύγει από κάποιους περιορισμούς που υπάρχουν, ανεξάρτητα από την πολιτική βούληση».
Τώρα είμαστε εκτός Μνημονίων, υπενθυμίζω, αν το έχεις ξεχάσει, σύντροφε, πρώην γενικέ γραμματέα Δημοσιονομικής Πολιτικής επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ!
Επίτρεψέ μας, Φραγκίσκο Κουτεντάκη, να διατυπώνουμε απόψεις οι οποίες είναι εκτός του πλαισίου που θέτεις. Είναι δεδομένο ότι για να υπάρξει ελπίδα σ’ αυτόν τον τόπο, ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και ο ελληνικός λαός, μαζί με άλλους λαούς και προοδευτικές κυβερνήσεις της Ευρώπης, θα πρέπει να αμφισβητήσουν το αυστηρό δημοσιονομικό πλαίσιο που έχει επιβάλει η Γερμανία με τη στήριξη των «προθύμων» και το οποίο μας έχει επιστρέψει στη δεκαετία του 1970.
Επίτρεψέ μας να απαιτούμε μέτρα στήριξης του συνόλου της κοινωνίας, μέτρα στήριξης της ζήτησης και της ανάπτυξης και όχι μόνο στήριξη των ευάλωτων προκειμένου να μην ενοχληθεί το μεγάλο κεφάλαιο!
Αλλαγή πολιτικής