ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΑΣ !!!

 

Του Προκόπη Παυλόπουλου

Το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης αφορά αυτό τούτο το μέλλον της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας και του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.

Πρόλογος

Μέσα στην δίνη των καιρών μας, όπου οι λέξεις ασκούν μια «διαλυτική» επικυριαρχία πάνω στις ιδέες και σπρώχνουν ολοένα και πιο βαθιά σ’ ένα παρακμιακό περιθώριο την Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, δεν είναι ακόμη πολύ αργά -τουλάχιστον ας ενστερνισθούμε αυτήν την υπαρξιακή, κυριολεκτικώς, για την «Γηραιά Ήπειρό» μας ελπίδα και προσδοκία- να χαράξουμε τον δρόμο προς τον ορίζοντα της υπεράσπισης του Ευρωπαϊκού Ιδεώδους. Που δεν είναι άλλος από την συνέχιση και ευόδωση του αγώνα για την θεσμική και πολιτική ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπό συνθήκες μιας μορφής ομοσπονδιακής οργάνωσης, πάντοτε με «αντηρίδες» τις αρχές και τις αξίες της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Econtrario, οι Ευρωπαίοι Πολίτες δεν έχουμε, απέναντι στα στοιχειώδη προτάγματα της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας και του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, το δικαίωμα ν’ αρκεσθούμε στον ρόλο «ασθμαίνοντος αχθοφόρου» του παρελθόντος μιας Ευρώπης γεμάτης από εμβληματικές μνήμες γεγονότων και έργων, τα οποία «σημάδεψαν» βαθιά την διαδρομή της Ανθρωπότητας, ή ακόμη και στον ρόλο «υπαλλήλων» και «ξεναγών» στο «Μουσείο της Ευρώπης». Με μια πιο συμπυκνωμένη αλλά ίσως πιο παραστατική διατύπωση, οι Ευρωπαίοι Πολίτες δεν έχουμε το δικαίωμα να παρατηρούμε απαθείς την μετατροπή της ιδέας της Ενωμένης Ευρώπης σε χίμαιρα, αποδεχόμενοι μοιρολατρικώς την ήττα του Ευρωπαϊκού Ιδεώδους, υφ’ όλες του τις εκφάνσεις.

Ι. Αναζητώντας τα πραγματικά αίτια του «τοξικού» ευρωσκεπτικισμού στην εποχή μας

Ακριβώς γι’ αυτό, όσοι είμαστε πραγματικά αποφασισμένοι -και οι Έλληνες είμαστε, στην μεγάλη μας πλειοψηφία, συνειδητοποιημένοι Ευρωπαίοι, όπως το αποδείξαμε και εντελώς προσφάτως- να υπερασπισθούμε την Ευρωπαϊκή

ΟΙ "ΘΑΝΑΤΟΙ" ΤΗΣ ΚΑΛΛΑΣ !!!

Γιατί δεν πήγα να δω ούτε την Αμπράμοβιτς, ούτε την Μπελούτσι (ούτε τη Ναυπλιώτου)


Του Μάνου Λειβαδάρου

Δεν είδα καμία από τις δύο Κάλλας και δεν θα δω ούτε την τρίτη που θα επιστρέψει στο Παλλάς. Δεν έχω άποψη για τις παραστάσεις ως έργα τέχνης. Είδα την περιφορά της Μπελούτσι σε όλη την Αθήνα, είδα και τους κίτρινους κροταλίες της Αμπράμοβιτς στο Youtube και με έζωσαν τα φίδια. Όταν είδα και το τι συνέβη μετά, στα social media, τα κατάλαβα όλα. Μάλλον χορτάσαμε Κάλλας για μια ζωή.

Πόσες Κάλλας ταυτοχρόνως σε μία σεζόν μπορεί να σηκώσει μια μικρή πολιτιστική σκηνή, όπως η Αθηναϊκή, η οποία μάλιστα έχει συρρικνωθεί δραματικά μέσα στην πανδημία; Πόσο κοσμικό κιτς μπορούμε να μεταβολίσουμε; Πόση ξαφνική υστερία μπορούμε να καταναλώσουμε στα σόσιαλ μίντια, με εκστασιασμένους τηλεμαϊντανούς, σεληνιασμένες λαϊκοπόπ σελέμπριτι, δήθεν κουλτουριάρηδες και insta-κομμώτριες σε διαταραγμένη υπηρεσία; Πόσους influencers να αντέξουμε που έβγαλαν από την ντουλάπα τον στραφταλιζέ βραδινό πολυεστέρα των €29,99 από τα fast fashion, για να πάνε να στριμωχτούν καμαρωτοί στα backstages του Ηρωδείου ή της Λυρικής και να βγάλουν μια σφιγμένη σέλφι με την Μπελούτσι και την Αμπράμοβιτς; Όλo αυτό το άκριτο virality, η επαρχιακή δίψα για κόκκινο χαλί- έχει κάτι από το μπαναλιτέ του πούλμαν από επαρχία που πήγαινε σε λαϊκή απογευματινή παράσταση του Σαββάτου στα 90ies. Και δεν θα υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα, φυσικά, ούτε με το ναυλωμένο πούλμαν από επαρχία, ούτε με την λαϊκή απογευματινή του Σαββάτου. Τo πρόβλημα αρχίζει όταν το πούλμαν είναι γεμάτο με διψασμένα ego που θρέφουν τη ματαιοδοξία τους με hashtags, likes, καρδούλες και ατελείωτα boomerang selfies στο Instagram. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει, ούτε φυσικά θα είναι η τελευταία: το ίδιο πράγμα βλέπουμε να συμβαίνει σε κάθε τέτοιου είδους event. Το είδαμε και στο σόου του Dior στο Καλλιμάρμαρο μερικούς μήνες πριν.

Έχουμε σε αυτή τη χώρα μια μοναδική ικανότητα, ένα σπάνιο ταλέντο, να δημιουργούμε καφενειακού τύπου οχλαγωγία και να τα ξεχειλώνουμε όλα μετατρέποντάς τα σε πολύχρωμη και θορυβώδη μεσαιωνική ζωοπανήγυρη, από αυτές που θα ξετρέλαιναν τον Τουλούζ Λωτρέκ, που λάτρευε να σκιαγραφεί με τα πιο ζωηρά χρώματα την παρακμή της παριζιάνικης κοσμικής ζωής στα τέλη του 19ου αιώνα. Κάθε φορά, είτε πρόκειται για κηδεία επωνύμου, είτε για αθλητικό γεγονός, ή για μαζική συναυλία, είτε πρόκειται για θεατρικό event που σηκώνει βαρβάτο publicity, φωτορεπόρτερ, τηλεπαράθυρα, κόκκινο χαλί και backdrop, αρχίζει ένας πανζουρλισμός χωρίς τέλος, ένας πανζουρλισμός που κραυγάζει θλίψη από χίλια μίλια μακριά, σαν λαϊκό προσκύνημα που είναι αυτό που λέει η λέξη ακριβώς: λαϊκό.

ΒΟΜΒΕΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ: "Ε ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΟΡΔΕΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΘΑΡΣΗ" !!!

 

Τι κατάρα κι αυτή, κάθε φορά που τίθενται προ ευθυνών οι αρμόδιοι να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους. Δεν γνώριζα, δεν άκουσα, δεν είδα.

Και γνώριζαν και έβλεπαν και άκουγαν για όλα αυτά, το χειρότερο όμως είναι ότι δεν αντιλαμβάνονταν ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η σιωπή είναι συνενοχή.

Τι δε γνωρίζατε πολιτικά και καλλιτεχνικά ράκη; Ότι η παιδεραστία και οι βιασμοί είχαν καταστεί εθνικό σπορ; Αγνοούσατε ή τους προστατεύατε κιόλας; Έβλεπα προ ημερών έναν νταβατζή της «τέχνης», που κατά σύμπτωση συμμετείχε και σε τηλεοπτικό ριάλιτι, να καλεί τους συναδέλφους του να σταματήσουν να καταγγέλλουν και να συμπεριφέρονται ανθρωποφαγικά για το καλό της θεατρικής τέχνης!

Ο συγκεκριμένος δύσκολα θα γλιτώσει αφού είναι γνωστή η συμπεριφορά του στον χώρο όχι τόσο για τις επιλογές του, όσο για τις αθλιότητες που διέπραττε σε επίπεδο επαγγελματικό εκμεταλλευόμενος την ομπρέλα του πάλαι ποτέ κραταιού συγκροτήματος Λαμπράκη. Εκεί να δείτε τι όργια συνέβαιναν, αλλά φυσικά πού να βρεθούν άντρες που σέβονταν τα παντελόνια τους, όπως μου έλεγε με ειρωνικό χαμόγελο ο Μάνος Χατζιδάκις…

Έλα όμως που φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι και τότε ίσως αρχίσει η πραγματική κάθαρση.

Οι νταβατζήδες της τέχνης ήταν και αυτοί η συνέχεια μιας αρρωστημένης και κακώς εννοούμενης μεταπολίτευσης. Άλωσαν το Ηρώδειο, την Επίδαυρο, τα κονδύλια του Υπουργείου Πολιτισμού για να αποθρασυνθούν στο τέλος και να αλώνουν ανθρώπινες ψυχές. Πέραν του ότι ο πολιτισμός δεν χρειάζεται υπουργείο και η ύπαρξή του αποτελεί ύβρι. Αντιθέτως τα υπουργεία χρήζουν άμεσα πολιτισμού αλλά αυτή η κουβέντα δεν είναι της παρούσης.

Θυμάμαι όταν αποκάλυψα τον παιδεραστή συνθέτη ότι έπεσαν όλοι αυτοί να με φάνε ζωντανό. Κατέφυγα λοιπόν στον εισαγγελέα μετά από προτροπή του αείμνηστου Μιλτιάδη Έβερτ και, όταν ο δικαστικός λειτουργός μου ζήτησε εξηγήσεις, του παρέδωσα το υλικό που είχα στη διάθεσή μου. Ήρθε η ώρα λοιπόν να μάθετε την αλήθεια.

ΒΙΝΤΕΟ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ !!!

ΑΝ ΕΝΑΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΒΑΘΜΟΛΟΓΟΥΣΕ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΣΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ
Ανύπαρκτη κυριολεκτικά η ελληνική πολιτεία στις ανάγκες της τραγικής καθημερινότητας των χρονίως πασχόντων, δεν φρόντισε ούτε ακόμη να νομοθετήσει την απαλλαγή των οικογενειών που παλεύουν με το τέρας του αυτισμού από τα διόδια και, ιδιαίτερα στη Δυτική Ελλάδα, από το κόστος διέλευσης της γέφυρας Ρίου-Αντιρίου !!!

Δείτε εδώ το ΒΙΝΤΕΟ :  

Η ΣΤΡΑΒΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΑΛΟΣ, Η ΣΤΡΑΒΑ ΑΡΜΕΝΙΖΟΥΜΕ!!!

Γράφει ο Λεωνίδας Χ. Στάμος

ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΩΚΡΑΤΗ, ΠΛΑΤΩΝΑ, ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΚΛΠ,  ΣΤΙΣ "ΣΟΒΑΡΕΣ" ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥΔΗ ....

... Ή ΑΛΛΙΩΣ: ΠΟΥ ΠΑΣ ΡΕ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟ ... ΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ;;;

Η Αθήνα είναι η Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδος. Είναι από τις παλαιότερες πόλεις του κόσμου, με την καταγεγραμμένη ιστορία της να φθάνει ως το 3.200 π.Χ.