Γιατί δεν πήγα να δω ούτε την Αμπράμοβιτς, ούτε την Μπελούτσι (ούτε τη Ναυπλιώτου)
Του Μάνου Λειβαδάρου
Δεν είδα καμία από τις δύο Κάλλας και δεν θα δω ούτε την τρίτη που θα επιστρέψει στο Παλλάς. Δεν έχω άποψη για τις παραστάσεις ως έργα τέχνης. Είδα την περιφορά της Μπελούτσι σε όλη την Αθήνα, είδα και τους κίτρινους κροταλίες της Αμπράμοβιτς στο Youtube και με έζωσαν τα φίδια. Όταν είδα και το τι συνέβη μετά, στα social media, τα κατάλαβα όλα. Μάλλον χορτάσαμε Κάλλας για μια ζωή.
Πόσες Κάλλας ταυτοχρόνως σε μία σεζόν μπορεί να σηκώσει μια μικρή πολιτιστική σκηνή, όπως η Αθηναϊκή, η οποία μάλιστα έχει συρρικνωθεί δραματικά μέσα στην πανδημία; Πόσο κοσμικό κιτς μπορούμε να μεταβολίσουμε; Πόση ξαφνική υστερία μπορούμε να καταναλώσουμε στα σόσιαλ μίντια, με εκστασιασμένους τηλεμαϊντανούς, σεληνιασμένες λαϊκοπόπ σελέμπριτι, δήθεν κουλτουριάρηδες και insta-κομμώτριες σε διαταραγμένη υπηρεσία; Πόσους influencers να αντέξουμε που έβγαλαν από την ντουλάπα τον στραφταλιζέ βραδινό πολυεστέρα των €29,99 από τα fast fashion, για να πάνε να στριμωχτούν καμαρωτοί στα backstages του Ηρωδείου ή της Λυρικής και να βγάλουν μια σφιγμένη σέλφι με την Μπελούτσι και την Αμπράμοβιτς; Όλo αυτό το άκριτο virality, η επαρχιακή δίψα για κόκκινο χαλί- έχει κάτι από το μπαναλιτέ του πούλμαν από επαρχία που πήγαινε σε λαϊκή απογευματινή παράσταση του Σαββάτου στα 90ies. Και δεν θα υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα, φυσικά, ούτε με το ναυλωμένο πούλμαν από επαρχία, ούτε με την λαϊκή απογευματινή του Σαββάτου. Τo πρόβλημα αρχίζει όταν το πούλμαν είναι γεμάτο με διψασμένα ego που θρέφουν τη ματαιοδοξία τους με hashtags, likes, καρδούλες και ατελείωτα boomerang selfies στο Instagram. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει, ούτε φυσικά θα είναι η τελευταία: το ίδιο πράγμα βλέπουμε να συμβαίνει σε κάθε τέτοιου είδους event. Το είδαμε και στο σόου του Dior στο Καλλιμάρμαρο μερικούς μήνες πριν.
Έχουμε σε αυτή τη χώρα μια μοναδική ικανότητα, ένα σπάνιο ταλέντο, να δημιουργούμε καφενειακού τύπου οχλαγωγία και να τα ξεχειλώνουμε όλα μετατρέποντάς τα σε πολύχρωμη και θορυβώδη μεσαιωνική ζωοπανήγυρη, από αυτές που θα ξετρέλαιναν τον Τουλούζ Λωτρέκ, που λάτρευε να σκιαγραφεί με τα πιο ζωηρά χρώματα την παρακμή της παριζιάνικης κοσμικής ζωής στα τέλη του 19ου αιώνα. Κάθε φορά, είτε πρόκειται για κηδεία επωνύμου, είτε για αθλητικό γεγονός, ή για μαζική συναυλία, είτε πρόκειται για θεατρικό event που σηκώνει βαρβάτο publicity, φωτορεπόρτερ, τηλεπαράθυρα, κόκκινο χαλί και backdrop, αρχίζει ένας πανζουρλισμός χωρίς τέλος, ένας πανζουρλισμός που κραυγάζει θλίψη από χίλια μίλια μακριά, σαν λαϊκό προσκύνημα που είναι αυτό που λέει η λέξη ακριβώς: λαϊκό.
