Από το singleparent.gr
«Σκέφτομαι πολύ καιρό να γράψω την ιστορία μου αλλά δεν ήμουν έτοιμη. Σήμερα ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω και να δώσω ελπίδα σε όλους τους μόνους γονείς που νομίζουν πως η ζωή τους θα είναι πάντα στην ίδια φάση και πως υπάρχει μόνο ο κατήφορος.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Ο κατήφορος είναι προσωρινός για να εκτιμήσεις την κορυφή που έρχεται. Πάντα έρχεται η κορυφή, πίστεψέ με, αρκεί να είσαι εργατικός, πεισματάρης καιι να μην το βάζεις κάτω. Να μην ακούς κανέναν παρά μόνο το ένστικτό σου και τις ανάγκες του παιδιού σου.
Να λες δεν πα να γ@μηθεί εγώ την άκρη θα τη βρω. Έτσι τη βρήκα κι εγώ με ένα μικρό παιδί 4 χρονών όταν βρέθηκα από την σπιταρώνα στα Βόρεια Προάστια να κοιμάμαι σε ένα ταξί.
Με τον άντρα μου χωρίσαμε και ξαφνικά ήρθε ένα κατασχετήριο και τα πήρε όλα. Από τη μια μέρα στην άλλη, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Τί να πρωτο-σώσω; Ήρθαν και τα πήραν όλα, λίγες εβδομάδες μετά πήραν και το σπίτι και δεν είχα προλάβει να βρω πού να μείνουμε με το παιδί. Οι γονείς μου μενουν σε χωριό, τί να κάνω εκεί, πού να έβρισκα δουλειά;
Μόνη μου περιουσία ένα ταξί. Ευτυχώς το ταξί αυτό ήταν στο όνομά μου και είχαμε πάρει υπάλληλο με τον άντρα μου. Η τράπεζα δεν το πήρε γιατί ήταν περασμένο σ’ εμένα από πριν τον γάμο. Αναγκάστηκα να απολύσω τον υπάλληλο, έδωσα για επαγγελματικό δίπλωμα με δανεικά από έναν θείο μου και άρχισα να το δουλεύω εγώ. 16 ώρες τη μέρα κάθε μέρα για 2 χρόνια. Με το παιδί μέσα στο ταξί γιατί δεν είχα πού να το αφήσω όταν σχόλαγε από τον παιδικό σταθμό και ύστερα από το δημοτικό.
Εκεί μέσα το διάβαζα, εκεί μέσα λέγαμε το μάθημά της, εκεί μέσα παίρναμε πελάτες εκει τρώγαμε και όταν έληγε η βάρδια, έριχνα τα καθίσματα την σκέπαζα με μια κουβέρτα τον χειμώνα ή με ένα σεντόνι το καλοκαίρι και της έλεγα ιστορίες.








