ΕΠΙΤΡΑΠΕΖΙΟ MONOPOLY: ΤΑ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΝΟΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Η "ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΕΝ ΠΤΩΧΕΥΕΙ ΠΟΤΕ" !!!

 

Μια μέρα, κατά τη διάρκεια του lockdown, είχαμε μαζευτεί σπίτι κάποιοι φίλοι και -πώς τό ‘φερε- μας ήρθε να παίξουμε Monopoly να θυμηθούμε τα παλιά. Φάγαμε τρεις ώρες γεμάτες πάθος, βρισίδια και τσακωμούς σ’ ένα παιχνίδι βίαιο τελικά. Να σωρεύουμε πλούτη για τα οποία ήμασταν περήφανοι και, παφ, με μια ζαριά, να πηγαίνουμε φυλακή, να χάνουμε λεφτά, σπίτια, ξενοδοχεία. Εντάξει, γελάγαμε κιόλας, αλλά παίρναμε και μια ιδέα για το πώς είναι όταν δεν είναι αστείο.

Ποιος, όμως, είχε την ιδέα αυτού του ωμού κοινωνικού παιχνιδιού; Η Monopoly κυκλοφόρησε στις 5 Νοεμβρίου του 1935 από τους αδελφούς Πάρκερ. Έκτοτε, 200 εκατ. εργοτεχνημάτων πουλήθηκαν σε πάνω από 80 χώρες. Το πλέον ευπώλητο παιχνίδι της ιστορίας.

Ο πραγματικός εφευρέτης είναι μια κυρία Κουακέρων που άκουγε στο όνομα Lizzy Magie Philips.

Για χρόνια, ο κόσμος πίστευε ότι η ιστορία της δημιουργίας του είχε ως εξής: στις αρχές της δεκαετίας του ’30 στις ΗΠΑ έχουμε οικονομική ύφεση. Λεφτά δεν υπάρχουν, ούτε δουλειά ούτε μέλλον. Εκείνον τον καιρό, ένα σωρο παιδιά εργάζονταν, μέρος του ενεργού πληθυσμού. Και δεν είχαν παιχνίδια.

Νά ‘σου, λοιπόν, στο Ατλάντικ Σίτι της Φιλαδέλφειας, κάποιος άνεργος, ονόματι Charles Darrow, ν’ αναρωτιέται τι μπορεί να σκαρώσει και επινοεί τη Monopoly. Κλείνει ραντεβού με την κατασκευάστρια παιγνίων Parker Brothers, ρίχνουν το προϊόν στην αγορά και γίνονται αμφότεροι εκατομμυριούχοι. Όπερ σημαίνει $ 40 δις κατ’ έτος, περισσότερα κι από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα.

Αυτή είναι η επίσημη ιστορία που περικλείεται σε κάθε συσκευασία του παιχνιδιού μαζί με τις οδηγίες. Στην πραγματικότητα, μόνο ένα μέρος της είναι αλήθεια. Γιατί δεν είναι ο Ντάροου που επινόησε το παιχνίδι. Αυτό κυκλοφορούσε ήδη μεταξύ των πανεπιστημιακών κύκλων και των «πολιτικά συνειδητοποιημένων» της Ανατολικής Ακτής. Υπήρχαν πολλές παραλλαγές. Ο Ντάροου επέλεξε μία και την παρουσίασε ως δική του.

ΞΕΡΕΙΣ ΑΠΟ MONOPOLY ;;;

Γράφει ο Κυριάκος Τόμπρας

Ένας φίλος με ρώτησε σήμερα, γιατί, αφού τα ρευστά διαθέσιμα του ελληνικού δημοσίου είναι 43 Δις ευρώ, η κυβέρνηση καιγόταν τόσο πολύ για το 1 Δις της τελευταίας δόσης από την πρέζα των δανειστών ;;;  Και, συνεπακόλουθα, γιατί το ελληνικό δημόσιο, αφού διαθέτει ρευστά διαθέσιμα 43 Δις ευρώ, δεν μπορεί να πληρώσει δεκάρα τσακιστή στους δανειστές του, χωρίς πρώτα να ξαναδανειστεί ;;; 

Η απάντηση Γιάννη μου είναι απλή: Επειδή λεφτά δεν υπάρχουν. Όχι μόνο σήμερα, αλλά ανέκαθεν. Γιατί άλλο τα λεφτά και άλλο το χρήμα !!! 

Έτσι λοιπόν, τα 43 Δις των ρευστών διαθεσίμων του ελληνικού δημοσίου, όπως, αντίστοιχα, το σύνολο των 120 Δις των καταθέσεων, επειδή βρίσκονται στις τράπεζες και την ΤτΕ, κατ' αρχήν, δεν είναι δικά μας, αφού, η χαριστική, αρεοπαγιτική νομολογιακή πατέντα της ανώμαλης παρακαταθήκης, φρόντισε, μόλις αυτά εισέρχονται στο τραπεζικό σύστημα, να μεταβιβάζονται κατά κυριότητα στις τράπεζες. Ως εκ τούτου, όλες οι καταθέσεις μας, μαζί με τα 43 Δις των ρευστών διαθεσίμων του ελληνικού δημοσίου, δικά τους είναι. Των τραπεζών. Όχι του δημοσίου, της κυβέρνησης και των καταθετών. 

Κατά δεύτερον, οι τραπεζικές καταθέσεις δεν είναι λεφτά, επειδή, το κανονιστικό πλαίσιο των κεντρικών τραπεζών, αφού πρώτα φρόντισε να μας υποχρεώσει να τις μεταβιβάζουμε κατά κυριότητα στις τράπεζες, στην συνέχεια, τις προσδιόρισε ως χρήμα. Όχι ο νομοθέτης, που, εν προκειμένω, δεν ξέρει κυριολεκτικά τι του γίνεται, αλλά το τραπεζικό σύστημα, από μόνο του, συνεπικουρούμενο από την διαχρονικά ελεήμονα αυτό, ανεξάρτητη ελληνική Δικαιοσύνη. Έτσι, στην πραγματική ζωή, οι καταθέσεις υπάρχουν μόνο στην λογιστική μορφή με την οποία απεικονίζονται, ως συμβατικές υποχρεώσεις, στα παθητικά του τραπεζικού συστήματος.

Θεωρητικά λοιπόν, Γιάννη, στην Ελλάδα, υπάρχουν 120 Δις καταθέσεων, εκ των οποίων, 43 Δις, συγκροτούν τα ρευστά διαθέσιμα του ελληνικού δημοσίου. Πρακτικά όμως, όπως αντιστοίχως τα δάνεια εξυπηρετούνται μόνο δια νέων δανείων, έτσι και, το ερώτημά σου, απαντάται μόνο δια νέου ερωτήματος :

Ξέρεις από Monopoly ;;; 

Πάμε λοιπόν από την αρχή .......

Στα Πανεπιστήμια διδαχθήκαμε, ότι, οι τράπεζες, δανείζουν, κυρίως, το χρήμα των καταθέσεων και της διατραπεζικής αγοράς, επιδιώκοντας το μικρό κέρδος του μονοψήφιου επιτοκιακού περιθωρίου χορηγήσεων – καταθέσεων. Όσο λοιπόν ήμουν φοιτητής, πίστευα ότι, οι περισσότερες δουλειές στον πλανήτη γη, είναι πολύ πιο προσοδοφόρες από αυτή του τραπεζίτη, αφού, ακόμη και τα σουβλατζίδικα, δουλεύουν με περιθώρια κέρδους >30%.

ΓΙΑ ΜΑΡΚΕΤΙΣΤΕΣ ΜΕ ΟΡΑΜΑ !!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η MONOPOLY ΤΩΝ SOCIAL MEDIA !!!