Οι νεκροί της ΕΛΔΥΚ δεν ήταν σε «πολεμική υπηρεσία»
Σε μπαλάκι του πινγκ πονγκ έχει μετατρέψει η Δικαιοσύνη τους Ελλαδίτες στρατιώτες που πολέμησαν με αυτοθυσία στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1974. Σαράντα επτά χρόνια μετά την εισβολή στη Μεγαλόνησο οι Ελλαδίτες στρατιώτες που υπηρετούσαν εκεί για να υπερασπιστούν τα κυπριακά και κατ’ επέκταση ελληνικά εδάφη, σέρνονται ακόμη και σήμερα στα ελληνικά δικαστήρια διεκδικώντας το αυτονόητο, αυτό που η πατρίδα δεν έκανε επί σειρά ετών, να τους να αναγνωρίσει την πολεμική υπηρεσία στην Κύπρο, μέχρι την έκδοση του νόμου 2641/1998 που αναγνώρισε μεν την πολεμική τους υπηρεσία, αφήνοντας όμως ένα μεγάλο κενό 24 ετών (από το 1974 έως το 1998) μη αναγνώρισης.
Οι ήρωες της Κύπρου που έχουν προσφύγει στα δικαστήρια δεν μπορούν να δικαιωθούν, καθώς η Δικαιοσύνη τούς λέει πότε ότι αρμόδια είναι τα διοικητικά και πότε τα πολιτικά δικαστήρια. Τα Διοικητικά Πρωτοδικεία και Εφετεία επιδικάζουν αποζημιώσεις για ηθική βλάβη και την ίδια ώρα το Συμβούλιο της Επικρατείας τούς λέει ότι αρμόδια είναι τα πολιτικά δικαστήρια και να προσφύγουν εκεί εκ νέου για να διεκδικήσουν τις αποζημιώσεις. Το αποκορύφωμα είναι ότι την ίδια στιγμή το Ελληνικό Δημόσιο ζητάει από τους ανθρώπους που πρόταξαν τα στήθη τους στον «Αττίλα» να επιστρέψουν τις αποζημιώσεις σε περίπτωση που κάποιο δικαστήριο είχε κηρύξει προσωρινά εκτελεστή απόφαση και είχε διατάξει την καταβολή τμήματος της ολικής αποζημίωσης που είχε επιδικάσει.
Δέκα Ελλαδίτες, επί το πλείστον Πεζικάριοι, το διάστημα από 20/7/1974 έως 20/8/1974, υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία στην Κύπρο, όπου είχαν αποσταλεί από τον Ελληνικό Στρατό προς ενίσχυση των ελληνοκυπριακών δυνάμεων και έλαβαν μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά την εισβολή των Τούρκων στη Μεγαλόνησο. Η εκεί παρουσία τους βεβαιώνεται μάλιστα και από το Γενικό Επιτελείο Στρατού.
