Την δυνατότητα της τράπεζας ή του δανειστή γενικότερα, να στραφεί κατά του εγγυητή δανείου, ανεξάρτητα αν έχει εξαντλήσει τα περιθώρια εξόφλησης από τον βασικό δανειολήπτη (πρωτοφειλέτη) “καταργεί” επι της ουσίας για πρώτη φορά δικαστική απόφαση που εκδόθηκε από το Ειρηνοδικείο Καλύμνου (38/2022 ειδικές διαδικασίες διάφορες από πιστωτικούς τίτλους).
Ουσιαστικά δηλαδή οι τράπεζες υποχρέωναν τους εγγυητές να υπογράφουν πως μπορούν να παρακάμψουν τον οφειλέτη και να στραφούν κατευθείαν εναντίον τους και να διεκδικήσουν τα χρήματα , ανεξάρτητα αν είχαν εξαντλήσει τα περιθώρια είσπραξης του δανείου από τον βασικό οφειλέτη. Με τον τρόπο αυτό όμως, κρίνει η δικαστική απόφαση, η εγγύηση έχει χάσει το νόημά της, μιας και ο εγγυητής έχει καταστεί από την υπογραφή κιόλας της σύμβασης οφειλέτης της συγκεκριμένης σύμβασης, χωρίς μάλιστα να το γνωρίζει.
Η πρώτη
Η απόφαση αυτή θεωρείται εξαιρετικά σημαντική καθώς είναι η πρώτη φορά που χαρακτηρίζει καταχρηστικό τον όρο της παραίτησης του εγγυητή από την ένσταση διζησεως, δηλαδή το δικαίωμα του τελευταίου να αποκρούσει την καταβολή της οφειλής από εκείνον μεχρι ο δανειστής – η τράπεζα να στραφεί πρώτα στον πρωτοφειλέτη.
Μέχρι τη στιγμή αυτή, γινόταν αποδεκτό από την ελληνική νομολογία ότι ο όρος αυτός είναι έγκυρος και επομένως, με την υπογραφή από τον εγγυητή της συμβασης με τον όρο παραιτησεως από την ένσταση διζήσεως, ορθώς η τράπεζα μπορούσε να στραφεί απευθείας κατά του εγγυητή, χωρίς να έχει επιδιώξει πρώτα την ικανοποίηση της από τον πρωτοφειλετη.
