Η ιστορία κάνει κύκλους, όπως και τα γούστα των ανθρώπων-καταναλωτών. Έτσι ενώ στο παρελθόν όλοι μεγάλωναν με την «ΕΒΓΑ της γειτονιάς» και με τα εν γένει μικρά γαλακτοπωλεία που κάλυπταν τις ανάγκες των, -ασφαλώς μικρότερων τότε-, αστικών κέντρων, τις τελευταίες δεκαετίες όλα αυτά τα μικρομάγαζα εξαφανίστηκαν με την αγορά να συγκεντρώνεται στα χέρια του οργανωμένου λιανεμπορίου τροφίμων, δηλαδή των σούπερ μάρκετ.
Όπως είπαμε, όμως, η ιστορία κάνει κύκλους. Έτσι, εδώ και λίγα χρόνια επανήλθαν στη μόδα και στις καταναλωτικές τάσεις τα γαλακτοπωλεία, που δεν είναι και τόσο της γειτονιάς, αλλά τοποθετημένα σε στρατηγικά σημεία των μεγάλων, πλέον, πόλεων, στα λεγόμενα «περάσματα», προσφέροντας μια νοσταλγική «γεύση» της αυθεντικότητας του παρελθόντος, αλλά σερβιρισμένη με υψηλά ποιοτικά στάνταρντ, σε προσεγμένα και εξελιγμένα καταστήματα.
Στην Αττική οι δύο πιο δραστήριοι παίκτες αυτής της σχετικά «φρέσκιας» και αναπτυσσόμενης αγοράς είναι οι εταιρείες «Στάμου» και «Δημητρίου», οι οποίες και αναπτύσσουν τις αντίστοιχες αλυσίδες σύγχρονων γαλακτοπωλείων. Στην προιοντική γκάμα τους δεν περιλαμβάνεται μόνο το παραδοσιακό ρυζόγαλο, τα γιαούρτια, οι κρέμες και το γάλα, αλλά κάθε λογής γλυκά και παγωτά.
Με άλλα λόγια απευθύνονται στο ίδιο κοινό προσπαθώντας να «γαργαλίσουν» τον ουρανίσκο των καταναλωτών, κάτι που, όπως φαίνεται, το πετυχαίνουν μια χαρά…
«Παιδιά» της δεκαετίας του ’60
