Από το thepressproject.gr
Την προηγούμενη εβδομάδα έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 94 ετών, ο Βιετ-Κώστας, Έλληνας αγωνιστής στο πλευρό του Βιετναμέζικου λαού, τα χρόνια του νικητήριου πολέμου. Προς τιμήν του, το ΤΡΡ δημοσιεύει αποσπάσματα από τη συνέντευξη που έδωσε, το 2016, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου «Λαϊκός Πόλεμος, Λαϊκός Στρατός» του θρυλικού στρατηγού Γιαπ, σε μέλη της οργάνωσης «Κόκκινη γραμμή- ομάδα για την εργατική αντεπίθεση». Μας παραχωρήθηκε από το Αρχείο του Νίκου Γκλεζάκου.
Γεννηθήκατε στη Θεσσαλονίκη το έτος;
-1927
Και μεγαλώσατε στη Θεσσαλονίκη
-Στην Τούμπα
Φαντάζομαι εκεί πήγατε σχολείο
-Δυστυχώς, είμαι τελειόφοιτος 4ης Δημοτικού, στο σχολείο Άγιος Θεράπων στην Κάτω Τούμπα, Θεσσαλονίκη.
Μάλιστα, και στη συνέχεια εργαστήκατε;
-Στη συνέχεια, η κατοχή, ο πόλεμος, εκδιώχτηκα από το σχολείο, διότι την περίοδο εκείνη ήτανε η οργάνωση ΕΟΝ του Μεταξά, εγώ δεν εισχωρούσα σ’ αυτή τη νεολαία και από το σχολείο με διώξανε και ήταν και η τελευταία μέρα του σχολείου επί Μεταξά. Λόγω του ότι η οικογένειά μου απαρτιζόταν από επτά άτομα συν δύο γονείς, εννιά, μεγάλη οικογένεια, κατοικούσαμε στα ξύλινα παραπήγματα που είναι παράγκες όπου ήταν ένα δωμάτιο 4 επί 4, 5 επί 5 -δεν ξέρω- και είχαμε σκάψει και ένα υπόγειο να μείνουμε από κάτω. Η ζωή ήταν δύσκολη. Ο πατέρας μου ήταν εργατικός. Δούλευε μηχανικός στου «Αλλατίνη», στους αλευρόμυλους. Η κατοχή με υποχρέωνε να βγω και εγώ στη πιάτσα που λέμε, από δω από εκεί, μαύρη αγορά κάτι τις, μέχρι που την περίοδο, σ’ ένα μπλόκο στον Βαρδάρη, στην οδό Ειρήνης, μια οδό του υποκόσμου που λέμε εκεί, εγώ πιτσιρικάς πηγαίναμε και κάναμε μαύρη αγορά τσιγαρόχαρτο με τους Γερμανούς, καπνό. Και από κει μας πιάσαν και με στείλαν στη Γερμανία.
Σε στρατόπεδο εργασίας-συγκέντρωσης;
-Στρατόπεδο εργασίας.
Σε ποιο μέρος στη Γερμανία;
-Δεν προλάβαμε να φτάσουμε στη Γερμανία. Στη Βιέννη, μάλλον στη διαδρομή προς Βιέννη, εγώ απόδρασα από το γκρουπ, απ’ την ομάδα, και αυτό χάρις σε μια φάλαγγα τραυματιών που επιστρέφαν στην Γερμανία. Σε μια γέφυρα είχαν σταματήσει και μου ζήτησαν να τους γεμίσω κάτι παγούρια νερό. Το γκρουπ αυτό που ήτανε οι τραυματίες με κρατήσαν μες στο όχημα και με πήραν μαζί τους για να τους εξυπηρετώ στη διαδρομή. Ήταν περίπου καμιά 5-10 μέρες πριν φτάσουν στο Ζάγκρεμπ. Λέει είναι αδύνατον διότι υπάρχει εμφύλιος, εγώ τη λέξη εμφύλιος πρώτη φορά την είχα ακούσει, αλλά ούτε καταλάβαινα τι σημαίνει. Τότε ήμουν 16 – 17 χρονών παιδάκι.
Μιλάμε για το καλοκαίρι του 1945…
-Του ’45, ναι. Οι άλλοι 4 -και εγώ μαζί 5- εφόσον απογοητευτήκαμε από την πρεσβεία, είχε βγει κάποιος ψίθυρος για κάποια λεγεώνα. Μας είχε πλησιάσει ένας άλλος Έλληνας, ο οποίος ήταν στη λεγεώνα, ήταν με τη στολή, ο οποίος λεγόταν Στέφανος Γκανάς -όλο ψάχνω να τον βρω και δεν μπόρεσα. Αυτός μας στρατολόγησε και πήγαμε στη Λεγεώνα των Ξένων, Αύγουστο του ’45. Στη Λεγεώνα μας εκπαιδεύσανε, το πώς να σκοτώνουμε, το πώς να σφάζουμε.
Έχω ακούσει για τη Λεγεώνα ότι έχει τη φήμη επίλεκτου και πολύ σκληρά εκπαιδευμένου σώματος, δεν ξέρω αν έτσι είναι τα πράγματα.
-Μάλιστα, ακριβώς έτσι είναι, γιατί υπάρχει και το σύνθημα που λέει: «Marche ou Grève» – «Προχώρα ή ψόφα». Αυτή η λέξη μόνο φτάνει. Όμως, ο σκοπός ήταν διαφορετικός. Άλλα μας διδάσκανε, άλλα… τέλος πάντων, θα τα πω ύστερα. Ήτανε πράγματι η Λεγεώνα αυτή. Από τα καψόνια, από τις τιμωρίες, διότι η Λεγεώνα του ’45 που γνώρισα εγώ με αυτά που έχω ακούσει για τη Λεγεώνα πριν το ’45 ήταν πολύ διαφορετική.
