Η Βαράγκης βλέπει ξανά φως, η Neoset μόνο πλειστηριασμούς
Από το newmoney.gr
Βαράγκης και Neoset, δύο από τα πιο βαριά ονόματα της ελληνικής αγοράς επίπλου κατά το παρελθόν, με διαφορετικές αφετηρίες, σαφώς διαφορετική ιστορική διαδρομή, παρόμοια περιπέτεια… διά χειρός κρίσης και ανταγωνισμού, με αποτέλεσμα την κατάρρευση, αλλά και διαφορετική κατάληξη.
Στη μεν Βαράγκης, μετά την πρόσφατη επικύρωση του σχεδίου εξυγίανσης, δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία και μπορεί να ατενίζει το μέλλον με σχετική αισιοδοξία, έστω και αν πλέον η τύχη της βρίσκεται στα χέρια ανθρώπων εκτός της ιστορικής οικογένειας επιπλοποιών.
Για τη Neoset, όμως, οι τίτλοι τέλους έχουν πέσει οριστικά και αμετάκλητα, με συνέπεια οι όποιες εξελίξεις να αφορούν πλειστηριασμούς για τα ιμάτια της εταιρείας ή του ιδιοκτήτη της Κωνσταντίνου Αλεξανδράκη.
Η διαδρομή που ξεκίνησε το 1900
Η αφετηρία της συναρπαστικής διαδρομής της Βαράγκης βρίσκεται στο 1900, όταν ο Ναξιώτης απόφοιτος της Διπλαρείου Θεμιστοκλής Βαράγκης ανοίγει, μαζί με τον Δημήτριο Αθηναίο, ένα μικρό εργαστήρι επίπλων 60 τ.μ. επί των οδών Σόλωνος και Πινακωτών. Η φήμη του εξαπλώθηκε γρήγορα λόγω της ποιοτικής δουλειάς και εκτοξεύτηκε όταν το 1907 οι δύο συνέταιροι ανέλαβαν την επίπλωση των βασιλικών ανακτόρων του Τατοΐου. Το 1917 το εργαστήρι έδωσε τη θέση του στο πρώτο εργοστάσιο στον Βοτανικό και πέντε χρόνια μετά, το 1922, μεταφέρθηκε στην Ιερά Οδό. Εκτοτε και με παρούσα πλέον τη δεύτερη γενιά, τους Δημήτριο Βαράγκη και Νικόλαο Αθηναίο, οι οποίοι έχοντας σπουδάσει στο Παρίσι έφεραν τον ευρωπαϊκό αέρα και τις νέες τάσεις της εποχής, ξεκίνησε μια θεαματική πορεία. Ετσι, οι δημιουργίες της Βαράγκης άρχισαν να κοσμούν όλα τα μεγάλα σαλόνια της Αθήνας, καθώς και άλλα εμβληματικά κτίρια, όπως η Παλιά Βουλή, τα ξενοδοχεία «Μεγάλη Βρεταννία» και «King George», το διαχρονικό στέκι του «Zonar’s», το Μέγαρο Σταθάτου κ.ά.
