Το 1903 το λούνα παρκ του Κόνι Άιλαντ στη Νέα Υόρκη φιλοξενούσε ένα πλήθος από αξιοπερίεργα θεάματα, όπως «χωριά νάνων» και μια φυλή αυτόχθονων από τις Φιλιππίνες. Το πλέον αλλόκοτο όμως, και ανάμεσα στα πιο δημοφιλή για τους επισκέπτες, ήταν οι θερμοκοιτίδες του Martin Couney.
O oποιοσδήποτε μπορούσε να δει από κοντά πρόωρα μωρά να αγωνίζονται για τη ζωή τους και αληθινές μαίες να τα φροντίζουν, καταβάλλοντας το αντίτιμο των 25 σεντς. Εμπνευστής και υπεύθυνος του σόου ήταν ένας Γερμανοεβραίος μετανάστης. Δεν ήταν χειρουργός ούτε καθηγητής πανεπιστημίου, αλλά έφερε τις θερμοκοιτίδες στις ΗΠΑ, σε μια εποχή που τα πρόωρα μωρά αφήνονταν στη μοίρα τους και τα περισσότερα κατέληγαν να πεθάνουν.
Οι θερμοκοιτίδες του ήταν τελευταίας τεχνολογίας, εισαγωγής από την Ευρώπη και συγκεκριμένα από τη Γαλλία, πρωτοπόρου τότε στη φροντίδα νεογνών. Καθεμία ξεπερνούσε σε ύψος το 1,5 μέτρο και ήταν κατασκευασμένη από ατσάλι και γυαλί. Ένας βραστήρας στο εξωτερικό τις εφοδίαζε με ζεστό νερό, που διέτρεχε έναν σωλήνα κάτω από το κρεβατάκι του μωρού διατηρώντας το ζεστό. Ο θερμοστάτης στο εσωτερικό ρύθμιζε τη θερμοκρασία, ώστε να μην υπερβαίνει τα επιτρεπτά επίπεδα. Ένας δεύτερος σωλήνας μετέφερε καθαρό αέρα στο εσωτερικό της θερμοκοιτίδας, φιλτράροντάς τον από τις ακαθαρσίες μέσα από ένα μάλλινο φίλτρο διαποτισμένο με αντισηπτικό. Ο αέρας της θερμοκοιτίδας απελευθερωνόταν από ένα άνοιγμα στην κορυφή, σαν καπνοδόχο, με τη βοήθεια ενός ανεμιστήρα.
Ψυχαγωγία που έσωζε ζωές
