Αν ο άνθρωπος χαθεί από την Γη, θα τον κλάψουν μόνο οι ψείρες κι αυτές για λίγο.
Εάν αύριο το πρωί ως δια μαγείας εμείς οι άνθρωποι εξαφανιζόμασταν από τον πλανήτη, θα θρηνούσαν μόνο οι ψείρες, τα παράσιτα και τα βακτήρια. Για την ακρίβεια, θα μας κλάψουν μόνο οι Pediculus humanus capitis (η ψείρα του τριχωτού της κεφαλής) και οι Pediculus humanus humanus (η ψείρα του σώματος).
Ανέτρεξα στο βιβλίο του Άλαν Γουάισμαν « Η Γη χωρίς εμάς» εκδόσεις Polaris, με αφορμή, την ανακοίνωση από τα Ηνωμένα Έθνη ότι ακόμα 31 είδη θα ενταχθούν στο κατάλογο των απειλούμενων με εξαφάνιση ειδών και ανάμεσά τους η πολική αρκούδα, ο ζιφιός (Cuvier’s beaked whale), το γιγαντιαίο σαλάχι (Reef Manta Ray), το αφρικανικό λιοντάρι, ο σφυροκέφαλος καρχαρίας (Hammerhead Shark) και ένα είδος γαζέλας (Red-fronted Gazelle) που ζει σε κάποιες χώρες της Αφρικής.
Η κινητοποίηση των επιστημόνων και του ΟΗΕ για τα είδη που απειλούνται με εξαφάνιση δεν είναι τυπική αλλά πηγάζει από το γεγονός ότι η επιβίωση αυτών των ειδών συνδέεται άμεσα με την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Γιατί σε αντίθεση με εμάς που θα μας θρηνήσουν τα παράσιτα demodex folliculorum, που ζουν στις βλεφαρίδες μας και τρέφονται από τα νεκρά μας κύτταρα και κάπου 200 είδη βακτηρίων και κάτι εκατοντάδες μικροσκοπικοί σταφυλόκοκκοι, εάν εξαφανιστούν οι μέλισσες ή οι πεταλούδες, το ανθρώπινο είδος θα κλαίει με μαύρο δάκρυ μέχρι εξαφανίσεως. Εν ολίγοις είμαστε οι κυρίαρχοι – άχρηστοι της Γης. Το κυρίαρχο είδος που εάν εξαφανιστεί όχι μόνον δεν θα διαταραχθεί η ισορροπία του πλανήτη αλλά όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι θα κάνουν πάρτι.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την κυρίαρχη ασημαντότητά μας. Δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η ευφυΐα μας και για την ακρίβεια το γεγονός ότι στεκόμαστε σε δυο πόδια και ότι διαθέτουμε το υπερόπλο που λέγεται αντιτακτός αντίχειρας, έπαψε εδώ και δεκαετίες να είναι χρήσιμη ακόμα και για εμάς. Για την ακρίβεια, μάλιστα, έγινε ακραία επικίνδυνη. Το πρόβλημα είναι ότι ως κυρίαρχοι του πλανήτη αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι η επιβίωσή μας δεν εξαρτάται από εμάς και από τις φαεινές ιδέες μας, αλλά από τα άλλα ταπεινά είδη που συστηματικά εξολοθρεύουμε. Για την ακρίβεια, το ανθρώπινο είδος είναι το απόλυτο μηδενικό, μπροστά στην κίνδυνο να εξαφανιστούν οι μέλισσες, οι νυχτερίδες, το πλαγκτόν και οι πεταλούδες και ιδού γιατί.
