Του Ηλία Παπαγεωργιάδη*
Όταν τον Δεκέμβριο του 2016 εξελέγη η κυβέρνηση των σοσιαλιστών στη Ρουμανία υποσχέθηκε να αυξήσει το ΑΕΠ της χώρας για να φτάσει μέσα σε μόλις 4 χρόνια από τα 160 δισ. ευρώ στα 220 δισ. ευρώ το 2020. Το ΑΕΠ της Ρουμανίας το 2017 πέρασε το ελληνικό (187 έναντι 175 δισ.), το 2018 άγγιξε τα 200 δισ. ευρώ, το 2019 έφτασε στα 220 δισ. και φέτος στοχεύει στα 235 – 237 δισ. ευρώ.
Η ανάπτυξη διαχύθηκε σε όλη την κοινωνία, εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν από τη φτώχεια και εντάχθηκαν στη μεσαία τάξη. Πώς το πέτυχαν αυτό οι Ρουμάνοι; Φορολογώντας και τον αέρα που αναπνέουν οι πολίτες; Μοιράζοντας δάνεια στο 120% της εμπορικής αξίας ενός ακινήτου για να δουλέψει η οικοδομή;
Το πέτυχαν με δάνεια; Όχι
Η Ρουμανία ανέβηκε πολύ χωρίς δάνεια! Δεν είναι τυχαίο πως ακόμη και σήμερα οι καταθέσεις είναι περισσότερες από τα δάνεια, οι εμπορικές τράπεζες είναι υγιείς (30+ τράπεζες, οι περισσότερες ξένες, αυτό σημαίνει ανοικτή οικονομία), τα «κόκκινα δάνεια» είναι υποπολλαπλάσια των ελληνικών και η Κεντρική Τράπεζα συνεχίζει να επιβάλλει αυστηρούς όρους για τον δανεισμό νοικοκυριών και επιχειρήσεων.
Μάλιστα, ο παλαιότερος κεντρικός τραπεζίτης στον κόσμο (από το... 1990) και ίσως ένας εκ των καλύτερων παγκοσμίως όλων των εποχών, ο εμβληματικός κ. Mugur Isarescu πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια να αντιστρέψει το νόμισμα που επιλέγεται για τον δανεισμό. Πλέον άνω του 65% των ιδιωτικών δανείων στη χώρα έχουν ληφθεί στο τοπικό νόμισμα Λέι, με το Ευρώ να περνάει σε δεύτερη μοίρα και τον κίνδυνο συναλλαγματικών επεισοδίων να μειώνεται (πχ στην Τουρκία με την πλειοψηφία των δανείων να είναι εκφρασμένα σε δολλάρια, κάθε υποτίμηση του εθνικού νομίσματος συνεπάγεται καταστροφή για τις δανειζόμενες επιχειρήσεις).
Ο εξωτερικός δανεισμός αυξήθηκε από τους σοσιαλιστές αλλά έστω και έτσι το 2020 αναμένεται να διατηρηθεί κάτω του 48%, ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα στην Ευρώπη.
Οι αυξήσεις των μισθών στο δημόσιο και των συντάξεων
