Η ζωή με κατάθλιψη είναι σαν να βρίσκεσαι μέσα σε μια μαύρη τρύπα χωρίς καμία διέξοδο. Η ζωή με άγχος σε κάνει να νιώθεις σαν να «τρελαίνεσαι».
Η κατάθλιψη σου στερεί κάθε σου κίνητρο για να κάνεις το οτιδήποτε, αλλά το άγχος σε κάνει να σκέφτεσαι ότι πρέπει συνεχώς να κάνεις κάτι. Η κατάθλιψη σου δημιουργεί σκέψεις όπως «Δεν αξίζει να σηκωθείς σήμερα από το κρεβάτι σου» ή «Δεν αξίζεις, είσαι ανόητος και κανείς δεν ενδιαφέρεται για εσένα». Αν και όλα είναι στο μυαλό σου, με κάποιο τρόπο καταλήγεις να τα πιστεύεις. Το άγχος συνεχώς σου δημιουργεί σκέψεις «τι θα γινόταν αν».
Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα όταν ζεις με κατάθλιψη και με αγχώδη διαταραχή. Το ένα σε κάνει να μη θες να κάνεις τίποτα, ενώ το άλλο σε κάνει να τρομοκρατείσαι στη σκέψη ότι μπορεί να χάσεις κάτι και να μείνεις πίσω.
Πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν γιατί οι άνθρωποι με κατάθλιψη και αγχώδη διαταραχή συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται. Είναι επειδή συνεχώς παλεύουν με τον ίδιο τους τον εαυτό.
Εγώ ζω και με τα δύο. Είναι τρομακτικό να ζει κανείς με το ένα, αλλά η ζωή και με τα δύο είναι ο απόλυτος εφιάλτης. Το άγχος με δυσκολεύει όταν οδηγώ για την ψυχοθεραπεία κάθε εβδομάδα. Συνεχώς υπεραναλύω τα πάντα, ανεξαρτήτως του πόσο σημαντικό ή ασήμαντο είναι αντικειμενικά το κάθε ζήτημα.
Καθώς οδηγώ προς τη συνεδρία, το στομάχι μου πονά. Αρχίζουν να ιδρώνουν οι παλάμες μου και η καρδιά μου χτυπά σαν τρελή. Νιώθω να τρέμω και να ζαλίζομαι, αλλά συνεχίζω να οδηγώ, επειδή ξέρω ότι η ψυχοθεραπεία θα με βοηθήσει.
Ακόμα τρομοκρατούμαι όταν χτυπάω το κουδούνι και λέω το όνομά μου. Πάντα σκέφτομαι ότι θα πω κάτι λάθος, όταν θα μπερδευτώ ή ότι θα στραβοπατήσω και θα πέσω καθώς θα μπαίνω στο γραφείο. Ποτέ δεν έχει γίνει τίποτα από αυτά, αλλά το άγχος δημιουργεί αυτό τον συνεχή φόβο.
