Από τον Δημήτρη Παξινό
Δυστυχία, πόνος, ξεριζωμός, καταστροφές, λεηλασίες, εξανδραποδισμός είναι λίγα από τα στοιχεία που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Από το ένα άκρο στο άλλο της Γης. Κι όπου πιο καθυστερημένη χώρα, εκεί και η αποθέωση του ανθρώπινου δράματος. Πλήρης εξαθλίωση κι εξαχρείωση. Ο αδύναμος δεν υπάρχει και δεν αξίζει να υπάρχει. Αυτό το έκριναν οι ισχυροί της Γης και ουδείς έφερε αντιρρήσεις.
Έτσι κάπως άρχισε και συνεχίζεται η εκμετάλλευση λαών για τους πόρους, ορυκτούς και μη, που διαθέτει κάθε χώρα, στο όνομα των οποίων γίνονται δήθεν ξεσηκωμοί και επαναστάσεις για να αλλάξουν αφεντικό και να ελπίζουν στο καλύτερο ή στο χειρότερο. Κι όμως ελπίζουν οι λαοί και ζουν με την πίστη στον Θεό, που όμως δεν τους σώζει. Απλώς προσδοκούν στη δικαίωσή τους μετά θάνατον… Είναι μια παρηγοριά. Σημαντική για όλους αυτούς που υφίστανται την αδικία. Σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.
Και είναι πιο δυστυχείς όσοι γνωρίζουν τις καταναλωτικές συνήθειες και ανάγκες που έχουν ικανοποιηθεί μερικώς. Είναι αυτοί που ζουν στις πλούσιες χώρες και δεν έμαθαν να στερούνται. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους στον πλανήτη, τους πολλούς και πλάνητες, που αγνοούν τις καταναλωτικές συνήθειες των χωρών αυτών. Πέρασαν αιώνες, χρόνια, για έναν εξανθρωπισμό της κοινωνίας και το πέρασμα από το ζωώδες στο ανθρώπινο. Από τα ένστικτα στη λογική του νου. Στην καλύτερη διαχείριση του ανθρώπου και στη μετατροπή του από δούλο σε ελεύθερο. Από την κατάσταση του ζώου σε αυτήν του εξελισσόμενου είδους.
Έγιναν πολλές ανθρωποθυσίες, εκούσιες κι ακούσιες, για ένα κομμάτι ψωμί, για μια θέση στον ανθρώπινο ορίζοντα. Για να αποκτήσουν την ελευθερία, κοινωνική, πολιτική, και τα αγαθά που αυτή προσφέρει ως αυτονόητα ενός πολιτισμένου κόσμου. Που διεκδικεί ελάχιστη συμμετοχή στο ανθρώπινο γίγνεσθαι, καταρχάς, που σημαίνει να πάψει να είναι παρίας, ανιθαγενής. Να αποκτήσει ταυτότητα. Να ‘χει λόγο. Ανατροπές πολλές κι επαναστάσεις για το θεωρούμενο αυτονόητο.
