Το τραγικότερο, ο επί χρήμασι εκδιδόμενος μιντιακός αμοραλισμός, με τον οποίο βομβαρδίζεται καθημερινά ο ενήμερος δανειολήπτης, κάθε φορά που ακούει τους Αυτιάδες να του λένε ότι, αν ο κόκκινος δεν γίνει συνεργάσιμος στον βιασμό του, τότε θα βιάσουν αυτόν, επειδή, σε κάθε περίπτωση, ο βιασμός είναι το θεμελιώδες προαπαιτούμενο της συστημικής σταθερότητας του βιαστή.
Και το κωμικοτραγικότερο, το τραπεζικό ασυνείδητο του ενήμερου δανειολήπτη, που εγκλωβισμένος στην φοβική αυταπάτη του επερχόμενου βιασμού του, αρνείται να συνειδητοποιήσει ότι, αυτός, είναι η χαζογκόμενα του βιαστή, που ενώ καταπίνει οικειοθελώς, όλες μαζί τις 50 αποχρώσεις του γκρι, επιμένει να πιστεύει ότι ζει στον αστερισμό της παρθένου.
Έτσι, ανηθικότερη κάθε ηθικού κινδύνου, είναι η πλάνη αληθείας, δια της οποίας, ο ενήμερος δανειολήπτης, οδηγείται στον κοινωνικό αυτοματισμό κατά του κόκκινου, αντί να στραφεί μαζί του κατά του βιαστή.
