Οι μεμονωμένοι χάκερς δίνουν όλο και περισσότερο τη θέση τους στο οργανωμένο κυβερνοέγκλημα
Της Νίκης Παπάζογλου
Κρατικές λειτουργίες, επιχειρηματικές δραστηριότητες σε διάφορους κλάδους, υπογραφές, ταυτότητες, shopping, διασκέδαση, κοινωνικοποίηση είναι μόνο μερικά κι ενδεικτικά στοιχεία της καθημερινότητας μας που, ελέω πανδημίας, έχουν προσθέσει τον επιθετικό προσδιορισμό «ψηφιακά» στην ύπαρξη τους. Πέρα από τα διεθνώς αναγνωρισμένα οφέλη της βέβαια, η όλο και πιο ψηφιακή ύπαρξή μας εγκυμονεί και πολλαπλούς κινδύνους. Ένας εξ αυτών και οι κυβερνοεπιθέσεις, οι οποίες δείχνουν να αυξάνονται με μεγαλύτερους ρυθμούς από την ίδια την ψηφιοποίηση.
Για να κατανοήσει κανείς την όξυνση της έντασης στον κυβερνοχώρο αρκεί να ανατρέξει σε τρανταχτά παραδείγματα κυβερνοεπιθέσεων του τελευταίου έτους. Μια αναδρομή, η οποία εκτός από την αριθμητική αύξηση που αναδεικνύει, επισφραγίζει και κάτι ακόμα, ίσως πιο σημαντικό: την εξέλιξη τόσο των των επιτιθέμενων στόχων όσο και την δομή λειτουργίας των ίδιων των κυβερνοεγκληματιών.
Στο στόχαστρο των κυβερνοεγκληματιών οι κρίσιμες υποδομές
Ένα από τα βασικά συμπεράσματα της τρέχουσας χρονιάς είναι ότι οι κυβερνοεγκληματίες βάζουν πλέον στο στόχαστρο πολύ συχνότερα «κρίσιμες υποδομές» – υποδομές δηλαδή που είναι απαραίτητες για την υγεία, την ασφάλεια, την προστασία ή την οικονομική ευημερία του κοινού και την αποτελεσματική λειτουργία της όποιας κυβέρνησης.






