
Οι ρυθμίσεις χρεών και τα... χτυπήματα κάτω από τη ζώνη
του Γιώργου Ψαράκη*
Είναι σύνηθες τα τελευταία χρόνια, οι δανειολήπτες να προσπαθούν να έρθουν σε επαφή με το πιστωτικό ίδρυμα (ή πλέον την Εταιρεία Διαχείρισης Απαιτήσεων) στο πλαίσιο εύρεσης μιας συμβιβαστικής λύσης για την αντιμετώπιση των «κόκκινων» δανείων.
Στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης, όμως, ανακύπτουν αρκετά ζητήματα ορθής συναλλακτικής συμπεριφοράς. Τα πιστωτικά ιδρύματα ενίοτε αποπειρώνται να ασκήσουν πίεση στον δανειολήπτη με την απειλή λήψης μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης, την ίδια χρονική στιγμή που διαπραγματεύονται μαζί του.
Την ίδια στιγμή, δηλ., που συζητάνε μαζί του περί των δυνατοτήτων ρύθμισης ενός δανείου, καταθέτουν τα ένδικα βοηθήματα (αίτηση για έκδοση διαταγής πληρωμής κ.ο.κ.), με σκοπό να εξασφαλίσουν το διαπραγματευτικό πλεονέκτημα του «οπλισμένου όπλου» πάνω στο τραπέζι. Παράλληλα, καθ’ όλη τη διάρκεια των «φιλικών» συζητήσεων αντλούν όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούν περί της περιουσιακής κατάστασης του δανειολήπτη και των εγγυητών.
Οι συζητήσεις μετά την έκδοση του εκτελεστού τίτλου (διαταγής πληρωμής), που λαμβάνουν χώρα μεταξύ δανειολήπτη και τράπεζας είναι αρκετά φορτισμένες, με τον πρώτο να είναι, συνήθως, υποχρεωμένος να δεχτεί όποια πρόταση διατυπώνει το πιστωτικό ίδρυμα, καθώς σε αντίθετη περίπτωση υφίσταται ο κίνδυνος έναρξης διαδικασίας αναγκαστικής είσπραξης. Και όταν πρόκειται για δανειολήπτρια επιχείρηση, ο κίνδυνος δέσμευσης των τραπεζικών της λογαριασμών, που μπορεί να λάβει χώρα εντός λίγων ωρών, αρκεί για να την αποδυναμώσει εντελώς διαπραγματευτικά.
Τούτο, εξάλλου, ορισμένες φορές μεταφέρεται με έντονο τρόπο και στην ίδια την επιχείρηση, με αναλυτική περιγραφή από τον αρμόδιο υπάλληλο της τράπεζας των ενεργειών που θα ακολουθήσουν, αν δεν υπάρξει συμφωνία ρύθμισης όπως την προτείνει το πιστωτικό ίδρυμα.
