Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΡΧΗ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ !!!

ΑΠΕΤΥΧΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΚΥΡΙΟ ΥΠΑΙΤΙΟ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (δλδ την εποπτεία που πρέπει κατά την ΕΒΑ να επανεξεταστεί)!!!

Ομολογείται πλέον με τον επισημότερο τρόπο η συνυπαιτιότητα των τραπεζών και η ανάγκη δίκαιης διαχείρισης του δανειολήπτη. Επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά η ΥΠΕΡΒΑΣΗ !!!

ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ !!!

Fair debt relief for Greece : 

New calculations

Thomas Philippon
Greece has a problem with debt that must be addressed on way or the other. This column proposes a way to estimate a ‘fair’ level of fiscal consolidation in Greece. The author’s central argument is that contagion risk made the Greek crisis worse by preventing early debt restructuring. If restructuring took place in 2010 instead of 2012, Greece’s debt to GDP ratio would have been 30 percentage points lower today. To bring Greece’s debt under 120% of GDP, it would be fair for Greece to run a 3% primary surplus over the next decade or two. This is less than the current target of 4.5% but still requires a significant effort.

Μια δίκαιη ελάφρυνση του ελληνικού χρέους !!!
του Thomas Phillippon

Η Ελλάδα έχει ένα πρόβλημα με το χρέος που πρέπει να αντιμετωπιστεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αυτό το άρθρο προτείνει έναν τρόπο να εκτιμήσει ένα “δίκαιο” επίπεδο δημοσιονομικής εξυγίανσης στην Ελλάδα. Το κεντρικό επιχείρημα του συγγραφέως είναι ότι ο κίνδυνος μετάδοσης κατέστησε την ελληνική κρίση χειρότερη, αποτρέποντας μια πρόωρη αναδιάρθρωση του χρέους. Εάν η αναδιάρθρωση λάμβανε χώρα το 2010 αντί για το 2012, η αναλογία του ελληνικού χρέους ως προς το ΑΕΠ θα ήταν 30% χαμηλότερα σήμερα. Για να υποχωρήσει το χρέος της Ελλάδας χαμηλότερα του 120% του ΑΕΠ, θα ήταν δίκαιο για την ΕΛλάδα να “τρέξει” ένα πρωτογενές πλεόνασμα την επόμενη δεκαετία ή τις δύο επόμενες. Αυτό είναι μικρότερο από τον τωρινό στόχο του 4,5% αλλά απαιτεί ακόμη μια σημαντική προσπάθεια.

Η δικαιοσύνη είναι μια “φορτωμένη” λέξη, αλλά, είτε μας αρέσει είτε όχι, βρίσκεται στο επίκεντρο της πολιτικής οικονομίας για την αναδιάρθρωση χρέους στην Ευρώπη. Μέχρι να καταλήξουμε σε κάποια κατανόηση για αυτό το ζήτημα, η συζήτηση θα συνεχιστεί να κάνει τους κύκλους της. Προφανώς το επιχείρημα του απεχθούς χρέους δεν ισχύει για την Ελλάδα (Beck 2015). Η Ελλάδα ήταν και είναι μια δημοκρατία. Οι Έλληνες πολίτες εξέλεξαν τις κυβερνήσεις που εφάρμοσαν την απερίσκεπτη δημοσιονομική πολιτική που οδήγησε την Ελλάδα σε μια βαθιά οικονομική κρίση.

Με τον Phillipe Martin έχουν αξιολογήσει τα -περίπου- αίτια της κρίσης σε κάθε χώρα της ευρωζώνης. Θεωρούμε ότι η Ιρλανδία οδηγήθηκε στην κρίση από την απερίσκεπτη χορήγηση δανείων από τις τράπεζες, η Ισπανία από την απότομη διακοπή, και η Ελλάδα από τις αλόγιστες κρατικές δαπάνες στη διάρκεια των ετών αλματώδους ανάπτυξης. Έτσι, δεν θα πρέπει να υπάρξει καμιά αμφιβολία ότι η Ελλάδα είναι πρώτα και κύρια υπεύθυνη για τον δικό της θάνατο.

Αλλά όλοι εμείς -οι κυβερνήσεις, τα νοικοκυριά, οι επενδυτές- κάνουμε λάθη, και για αυτό υπάρχει η αναδιάρθρωση του χρέους. Το πρόβλημα είναι ότι η αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας ήταν δύσκολη λόγω του κινδύνου μετάδοσης. Τα τωρινά τείχη προστασίας όπως ο ESM, δεν ίσχυαν τότε. Δεν υπήρχε τραπεζική ένωση, ούτε ΟΜΤ. Ήταν προφανές σε κάθε παρατηρητή το 2010 ότι το χρέος της Ελλάδας δεν ήταν βιώσιμο. Πολλοί υποστήριξαν την πρόωρη αναδιάρθρωση του χρέους, σε συνδυασμό με την ισχυρή δημοσιονομική εξυγίανση, αλλά η εκτίμηση για τον κίνδυνο μετάδοσης, κατέστησε αδύναμη την εφαρμογή του. Τελικά, το 2012, το χρέος της Ελλάδας αναδιαρθρώθηκε. Αλλά αυτό έγινε πολύ αργά, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της μακροοικονομικής ζημιάς είχε γίνει.

Παρακάτω είναι τα κεντρικά μου σημεία: