Από το protothema.gr
Αρχοντας πραγματικός. Ευγενικός, φιλότιμος, μπεσαλής. Και ανοιχτοχέρης παντού. Στην καρδιά, στα λεφτά, στα αισθήματα, στη φωνή, στο κέφι. Με εκείνο το ατόφιο «αντριλίκι» παλαιάς κοπής που είναι συνώνυμο του ήθους. Καλλιτέχνης με τα όλα του, σωστός μύθος στο πάλκο, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια μεγάλη μουσική παρακαταθήκη και χιλιάδες στροβιλιστικές αναμνήσεις σε ρυθμό 9/8. Αλλά πιο πολύ από ένα νταλκαδιάρικο ζεϊμπέκικο, τη μνήμη του συνοδεύει ένα τεράστιο ρισπέκτ.
Ρομαντικός, ψυχοπονιάρης και αλληλέγγυος, ο ευαίσθητος, αενάως ερωτευμένος και θεοσεβούμενος Τόλης -σταύρωνε πάντα το λαρύγγι του, «Αμήν, Παναγία μου», πριν βγει στη πίστα- ανέβαινε εκείνο το βράδυ, στις αρχές Οκτωβρίου του 2018 στη σκηνή του Ηρωδείου. Γιόρταζε 60 χρόνια επιτυχημένης μουσικής διαδρομής με μια συναυλία που είχε προηγουμένως αναβληθεί και κατόπιν ελάχιστα διαφημιστεί. Ο τραγουδιστής ποτέ δεν επέτρεψε στο εαυτό του να δει τη φάτσα του σε χαρτί ρεκλάμας κολλημένο σε μάντρες και κολόνες. Ανέκαθεν αρκούσε το όνομά του για να γίνει πόλος έλξης του κοινού.
Στο κατάμεστο Ρωμαϊκό Ωδείο καταχειροκροτήθηκε ερμηνεύοντας όλα τα μεγάλα του σουξέ. Τον αποθέωσαν ακόμη και οι millenials. Ο Τόλης είχε καταφέρει στα 78 του χρόνια να ανανεώνει τους θαυμαστές του παραμένοντας ο διαχρονικός λαϊκός βάρδος με την απαράμιλλη σκηνική ισορροπία μεταξύ θεατρικής πρόζας και ερμηνείας. Ποτέ δεν έγινε ένα νοσταλγικό βαθύ αυλάκι στην επιφάνεια ενός δίσκου βινυλίου. Στις πρώτες σειρές η σύζυγός του Αντζελα Γκερέκου με την κόρη τους Μαρία τού χάριζαν μαζί με το πιο θερμό τους χειροκρότημα και βλέμματα θαυμασμού για την ακατάβλητη ζωντάνια του στη σκηνή. Πάντα άλλωστε με την ενέργειά του γέμιζε, δονούσε, «καταβρόχθιζε», σύμφωνα με τον Ζαμπέτα, την πίστα. Από αυτή τρεφόταν η καλλιτεχνική του φλέβα.
