Η κρατική άγνοια για τα ποσά που καρπώνεται ο ιδιωτικός τομέας ανάγκασε την κυβέρνηση να ζητήσει τη συνδρομή των πολιτών για τον εντοπισμό τους !!!
Από τον Αλέξανδρο Κλώσσα
Γιατί ένα στεγαστικό δάνειο πρέπει να επιβαρύνεται με εισφορά υπέρ των εξαγωγέων;
Τι σχέση έχει ένας μηχανικός με τον ΟΓΑ, για να πληρώσει στην αναγνώριση του μεταπτυχιακού του χαρτόσημο υπέρ του Οργανισμού Γεωργικών Ασφαλίσεων;
Τι είδους πνευματικά δικαιώματα έχει μια κόλλα λευκό χαρτί Α4 για να πληρώνουμε φόρο 4%;
Πώς το Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας, αν και έχει καταργηθεί, συνεχίζει να εισπράττει το 1% από το συνολικό ποσό κάθε ασφαλιστηρίου αυτοκινήτου;
Αυτά και άλλα πολλά τραγελαφικά αναδεικνύει η έρευνα για το ποιοι είναι οι φόροι υπέρ τρίτων που εδώ και χρόνια ή και δεκαετίες συνεχίζουν να υφίστανται και να φορτώνονται στις τσέπες προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων. Ωστόσο, το μεγαλύτερο και ίσως εντυπωσιακότερο εύρημα της έρευνας είναι ότι ακόμα και σήμερα κανείς δεν έχει σαφή εικόνα ούτε για το πόσοι, άλλα ούτε για το ποιοι είναι οι φόροι υπέρ τρίτων και, βέβαια, ούτε για το ποιος τους καρπώνεται.
Κι όμως, σε ένα κράτος που τα προηγούμενα χρόνια λειτουργούσε στον αυτόματο, όλα μοιάζουν πιθανά. Όπως, για παράδειγμα, χο γεγονός όχι, όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να καταργήσει τους φόρους υπέρ τρίτων μετά τις ασφυκτικές πι-εσεις της τρόικας την τελευταία στιγμή πριν εκπνεύσει η προθεσμία ανακάλυψε όχι... δεν ξέρει ποιοι είναι αυτοί.
Το άλυτο μυστήριο των φόρων υπέρ τρίτων ανάγκασε την κυβέρνηση να απευθυνθεί στους πολίτες, ζητώντας χους να καταγράψουν οι ίδιοι ποιους φόρους πληρώνουν στην καθημερινότητά χους και στη συ-νεχεια να ενημερώσουν και το υπουργείο Ανάπτυξης. Με αυτόν τον τρόπο, το υπουργείο ευελπιστεί να καταρτίσει τη σχετική λίστα με χους υπό κατάργηση φόρους, χους οποίους θα πρέπει να στείλει στην τρόικα.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα... τρέλας
Αν και τα αποτελέσματα, τουλάχιστον προς ώρας, είναι μάλλον φτωχά, γιατί, όπως αποδεικνύεται, ούτε οι ίδιοι οι πολίτες γνωρίζουν ακριβώς τι πληρώνουν, τα πρώτα δείγματα αναδεικνύουν ότι εδώ και χρόνια πληρώνουμε τους πιο απίθανους φόρους και εισφορές χωρίς να το ξέρουμε.
Από τον Αλέξανδρο Κλώσσα
Γιατί ένα στεγαστικό δάνειο πρέπει να επιβαρύνεται με εισφορά υπέρ των εξαγωγέων;
Τι σχέση έχει ένας μηχανικός με τον ΟΓΑ, για να πληρώσει στην αναγνώριση του μεταπτυχιακού του χαρτόσημο υπέρ του Οργανισμού Γεωργικών Ασφαλίσεων;
Τι είδους πνευματικά δικαιώματα έχει μια κόλλα λευκό χαρτί Α4 για να πληρώνουμε φόρο 4%;
Πώς το Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας, αν και έχει καταργηθεί, συνεχίζει να εισπράττει το 1% από το συνολικό ποσό κάθε ασφαλιστηρίου αυτοκινήτου;
Αυτά και άλλα πολλά τραγελαφικά αναδεικνύει η έρευνα για το ποιοι είναι οι φόροι υπέρ τρίτων που εδώ και χρόνια ή και δεκαετίες συνεχίζουν να υφίστανται και να φορτώνονται στις τσέπες προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων. Ωστόσο, το μεγαλύτερο και ίσως εντυπωσιακότερο εύρημα της έρευνας είναι ότι ακόμα και σήμερα κανείς δεν έχει σαφή εικόνα ούτε για το πόσοι, άλλα ούτε για το ποιοι είναι οι φόροι υπέρ τρίτων και, βέβαια, ούτε για το ποιος τους καρπώνεται.
Κι όμως, σε ένα κράτος που τα προηγούμενα χρόνια λειτουργούσε στον αυτόματο, όλα μοιάζουν πιθανά. Όπως, για παράδειγμα, χο γεγονός όχι, όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να καταργήσει τους φόρους υπέρ τρίτων μετά τις ασφυκτικές πι-εσεις της τρόικας την τελευταία στιγμή πριν εκπνεύσει η προθεσμία ανακάλυψε όχι... δεν ξέρει ποιοι είναι αυτοί.
Το άλυτο μυστήριο των φόρων υπέρ τρίτων ανάγκασε την κυβέρνηση να απευθυνθεί στους πολίτες, ζητώντας χους να καταγράψουν οι ίδιοι ποιους φόρους πληρώνουν στην καθημερινότητά χους και στη συ-νεχεια να ενημερώσουν και το υπουργείο Ανάπτυξης. Με αυτόν τον τρόπο, το υπουργείο ευελπιστεί να καταρτίσει τη σχετική λίστα με χους υπό κατάργηση φόρους, χους οποίους θα πρέπει να στείλει στην τρόικα.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα... τρέλας
Αν και τα αποτελέσματα, τουλάχιστον προς ώρας, είναι μάλλον φτωχά, γιατί, όπως αποδεικνύεται, ούτε οι ίδιοι οι πολίτες γνωρίζουν ακριβώς τι πληρώνουν, τα πρώτα δείγματα αναδεικνύουν ότι εδώ και χρόνια πληρώνουμε τους πιο απίθανους φόρους και εισφορές χωρίς να το ξέρουμε.
