Reunion 60 χρόνια μετά για τα ελληνόπουλα που η πείνα τα «σκόρπισε» σε ξένα χέρια
Από το protothema.gr
«Τίνος είσαι;», «Από πού κρατάει η σκούφια σου;». Για τους περισσότερους τα ερωτήματα αυτά είναι ολίγον τι γραφικά, ολίγον τι νοσταλγικά, μιας εποχής που έχει περάσει ή δεν συναντιέται πλέον στις πόλεις. Για άλλους είναι ένα μαχαίρι στην πληγή. Για εκείνους που έφυγαν με συνοπτικές διαδικασίες για μια «καλύτερη ζωή». «Το πρόβλημα λύθηκε αμέσως τη στιγμή που το παιδί μπήκε στο αυτοκίνητο. Αρχισε, τότε, χαρωπά να χοροπηδάει στα καθίσματα, να πατάει όλα τα κουμπιά, να αισθάνεται οικεία. Η καλύτερη ώρα του ήταν η ώρα του φαγητού.
Ετρωγε και με τα δυο του χέρια, καταβρόχθιζε το φαγητό, όπως όλα τα αγοράκια που είχαν περάσει σχεδόν όλη τη ζωή τους σ’ ένα ορφανοτροφείο». Αυτή την περιγραφή συναντάει κανείς στην εφημερίδα «Salina Journal» του Τέξας. Η ημερομηνία που αναγράφεται είναι 24 Δεκεμβρίου 1957. Αποτελεί μέρος της διήγησης ενός ευτυχισμένου θετού γονιού που είχε μόλις πραγματοποιήσει το όνειρό του, αποκτώντας ένα υγιέστατο αγοράκι με συνοπτικές διαδικασίες. Μεταξύ άλλων, αισθάνεται ικανοποιημένος και από το γεγονός ότι έσωσε ένα πλάσμα από την πείνα και τις κακουχίες στις οποίες γεννήθηκε. Πολλές δεκαετίες αργότερα, οι επιβιώσαντες δεν είναι πια παιδάκια. Δεν αρπάζουν το φαγητό λαίμαργα. Αντιθέτως, όμως, δεν τους έχει εγκαταλείψει η «πείνα» να ανακαλύψουν τις ρίζες τους.
