Του Ηλία Καραβόλια
Διδάσκεται στα τμήματα οικονομικών επιστημών και μάλλον θα διδάσκεται αιωνίως. Αναφέρομαι για την έννοια της αυτορύθμισης της αγοράς μέσα απο την εκκαθάριση σε κάθε κλάδο.Και αναρωτιέμαι πόσο αφελείς είμασταν στα νιάτα μας να πιστεύουμε τέτοιες θεωρίες.Πόσο αδαείς είμασταν ώστε να γοητευόμαστε απο το μηχανικό αυτόματο προσφοράς-ζήτησης, απο το αόρατο χέρι, την θεωρία της αποτελεσματικής αγοράς, τα άριστα σημεία ισορροπίας.
Παντού βλέπαμε την αρχή της εντροπίας, παντού διαβάζαμε ωραία γραφήματα και συναρτήσεις που έδειχναν καμπύλες να μετατοπίζονται προς τις περίφημες δίκαιες τιμές. Μια συνάρτηση μόνο μας έκρυβαν επιμελώς τα δυτικά μας πανεπιστήμια: αυτή του πανικού όταν καταρρέει η διεθνής οικονομία. Όπως τώρα. Με αφορμή ένα αόρατο μικρόβιο. Όπως όταν ξεσπούν οι συχνές τραπεζικές και νομισματικές κρίσεις που ενδυναμώνουν τις τάσεις για αναδιάρθρωση του συστήματος και μετατοπίζουν συνεχώς τα όρια αντοχής του. Ζούμε στον αστερισμό της αναποτελεσματικότητας των αγορών.
Το παγκόσμιο lock down έχει μηδενίσει το κοντέρ του κέρδους και πυροδότησε εκείνο των ζημιών για εταιρείες και κράτη. Και προσέξτε τώρα. Ενώ τα δεύτερα είναι διασώστες των πρώτων, αυτά τα ίδια τα κράτη απο μόνα τους πρέπει να αυτοσυντηρηθούν με την γνωστή και πανάρχαια μέθοδο: απώθηση του χρέους προς το μέλλον. Με κοινωνικοποίηση όμως χρεών και ελλειμμάτων, πάντα. Κάπως έτσι τα διαγράμματα με την άνοδο του κλάσματος ''δημόσιο χρέος/ΑΕΠ'' καθώς και αυτά με το φούσκωμα των ισολογισμών των κεντρικών τραπεζών, μοιάζουν με προσομοιωτικά κάτοπτρα ενός δυστοπικού μέλλοντος. Όχι δεν θα σταθώ σε αριθμητικά στοιχεία και νούμερα. Η Πολιτική Οικονομία είναι το ζητούμενο εδώ και όχι η Μακροοικονομική Ανάλυση και η Χρηματοοικονομία.
