Γράφει ο Γιάννης Σιάτρας
Ουδείς θεωρεί ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι το μεγαλύτερο που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρωζώνη. Το ελληνικό πρόβλημα συνιστά ζήτημα πολιτικής βούλησης αναφορικά με το ερώτημα για το είδος της "ένωσης” που, οι λαοί της Ευρώπης, θέλουν να υπάρξει στο μέλλον. Το κυριότερο πρόβλημα σήμερα είναι το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας, το οποίο συνιστά και τη βάση των περισσοτέρων από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η νομισματική ένωση.
Το γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα δεν είναι ένα συγκυριακό φαινόμενο. Κατά το 2011 μετρήθηκε στα 159 δισ. ευρώ, το 2012 στα 190 δισ., το 2013 στα 195 δισ. και το 2014 έφθασε στα 217 δισεκατομμύρια, μέγεθος που πλησιάζει περίπου το 8,0% του ΑΕΠ της Γερμανίας. Κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015 έχει ήδη φθάσει στα 124 δισεκατομμύρια ευρώ και εκτιμάται ότι θα υπερβεί τα 240 δισ. για το σύνολο του έτους. Και αυτό, παρά τις υποσχέσεις της γερμανικής Κυβέρνησης προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι θα καταβάλλει προσπάθειες για την προσαρμογή του.
Το γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα είναι δομικό, οφείλεται στη μεγάλη ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας και υποβοηθείται από το μηχανισμό λειτουργίας του ευρώ, αφού το κοινό νόμισμα δεν επιτρέπει στις ελλειμματικές χώρες της Ευρωζώνης να υποτιμήσουν το νόμισμά τους, κάτι που τις καταδικάζει σε έναν φαύλο κύκλο χαμηλής ανταγωνιστικότητας και διαρκών ελλειμμάτων.
Το γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα είναι δομικό, οφείλεται στη μεγάλη ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας και υποβοηθείται από το μηχανισμό λειτουργίας του ευρώ, αφού το κοινό νόμισμα δεν επιτρέπει στις ελλειμματικές χώρες της Ευρωζώνης να υποτιμήσουν το νόμισμά τους, κάτι που τις καταδικάζει σε έναν φαύλο κύκλο χαμηλής ανταγωνιστικότητας και διαρκών ελλειμμάτων.
