Μόσχας Κύριλλος: Είμαι πεπεισμένος ότι υπαίτιοι της σύγκρουσης δεν είναι οι λαοί της Ρωσίας και της Ουκρανίας, οι οποίοι εξήλθαν από την κοινή βαπτιστική κολυμβήθρα του Κιέβου – Οι καταβολές της αντιπαράθεσης πρέπει να αναζητηθούν στις σχέσεις των χωρών της Δύσης και της Ρωσίας – Το ΝΑΤΟ αυξάνει τη τη στρατιωτική του ισχύ, χωρίς να δίδει προσοχή στους φόβους της Ρωσίας ότι μια μέρα αυτά τα όπλα θα στραφούν εναντίον της, τονίζει μεταξύ άλλων σε επιστολή προς τον ασκώντα χρέη γενικού γραμματέα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών πρωθιερέα Ιωάννη Σαούκα, ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας.
Στο στόχαστρο του Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλου μπαίνει για μια ακόμη φορά και ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, κατηγορώντας τον κ. Βαρθολομαίο ότι το 2018 με το Αυτοκέφαλο που έδωσε στην Εκκλησία της Ουκρανίας, δημιούργησε εκκλησιαστικό σχίσμα που έπληξε την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, με σκοπό να στραφούν οι Ουρανοί και οι Ρώσοι της Ουκρανίας, εναντίον της Ρωσίας.
Στην επιστολή του ο κ. Κύριλλος εκφράζει την ευχή «Ο Κύριος να φυλάει και να σώσει τους λαούς της Ρωσίας και της Ουκρανίας!», ενώ καταλήγει με την ευχή στον Π.Σ.Ε να «μπορέσει και στη σημερινή δύσκολη εποχή να παραμείνει χώρος για ένα αμερόληπτο διάλογο, ελεύθερο από πολιτικές προτιμήσεις και μονομερή προσέγγιση»
Διαβάστε αναλυτικά την επιστολή του Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλου στον ασκώντα χρέη γενικού γραμματέα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών πρωθιερέα Ιωάννη Σαούκα:
Αιδεσιμολογιώτατε, αγαπητέ πάτερ Ιωάννη,
Σας ευχαριστώ για την από 2ας Μαρτίου επιστολή Σας. Σας γνωρίζω επί πολλά χρόνια ως ένα αφοσιωμένο υπηρέτη της Εκκλησίας του Χριστού και ακάματο εργάτη στο χωράφι του διαφωτισμού και της διδασκαλίας των νέων γενεών. Εξαίρω τους κόπους Σας ως ασκούντος χρέη γενικού γραμματέα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, που αποβλέπουν στην ομόνοια και τον αλληλοσεβασμό μεταξύ των εκπροσώπων των διαφόρων χριστιανικών ομολογιών.
Το 1961 η Εκκλησία μας εντάχθηκε στο Π.Σ.Ε., υιοθετώντας την ανανεωμένη βάση του Συμβουλίου, όπου το Π.Σ.Ε. καθοριζόταν ως «κοινωνία των Εκκλησιών» και τη Διακήρυξη του Τορόντο, όπου κατοχυρωνόταν ότι «το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών δεν μπορεί να είναι εργαλείο μιας οποιασδήποτε ομολογίας, μιας οποιασδήποτε θεολογικής κατεύθυνσης ή σχολής. Οι Εκκλησίας-μέλη οφείλουν να σέβονται η μια την άλλη, να αλληλοβοηθούνται και να απέχουν από ενέργειες βλαπτικές των άλλων Εκκλησιών-μελών».
