* editorial από τον 'Δρόμο' του Σαββάτου 18.06.2022
Μια ψύχραιμη εκτίμηση των δεδομένων (των νέων γεωπολιτικών συνθηκών μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, των οικονομικών δεδομένων μιας μεγάλης κρισιακής κατάστασης μέσω του πληθωρισμού, της εκτίναξης των τιμών και της εγκαθίδρυσης της «πολεμικής οικονομίας», και τέλος της κλιμακούμενης επεκτατικής έντασης από την Τουρκία σε βάρος της Ελλάδας) οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχει τεράστιος κίνδυνος ενός εθνικού και κοινωνικού ακρωτηριασμού. Το τραγικότερο όμως έγκειται στο ότι οι ελίτ που διευθύνουν τη χώρα, πολιτικές και οικονομικές, δεν κάνουν τίποτα για να αποτρέψουν τον κίνδυνο αυτό. Αντίθετα, βάζουν τα δυνατά τους να φανούν αρεστοί στους Μεγάλους Επικυρίαρχους (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ε.Ε.).
Δεν επιτρέπεται η χώρα να απειλείται όπως απειλείται, να λένε απροκάλυπτα οι «ισχυροί μας σύμμαχοι» ότι θα ευνοήσουν τους επεκτατικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας, και οι ελίτ μας να συνεχίζουν να κινούνται στη γραμμή της ΝΑΤΟφροσύνης, να αποστρατιωτικοποιούν σιωπηρά τα νησιά, να φαίνονται έτοιμες για παραχωρήσεις.
Πολύ περισσότερο που είναι ήδη ένοχες για δύο σημαντικά «πολιτικά εγκλήματα»: Πρώτον, κρατούν τον λαό απληροφόρητο σε όλα τα επίπεδα ή, πολύ χειρότερο, παραπληροφορημένο με προπαγανδιστικές «ειδήσεις» (πανδημία, πόλεμος, οικονομία, ελληνοτουρκικά κ.λπ.) – κι έτσι οι πολίτες βρίσκονται υπό το διαρκές σφυροκόπημα τέτοιων ψευδών και εντελώς αποπροσανατολιστικών «ειδήσεων». Δεύτερον, οι ελίτ, επειδή νοιάζονται μόνο για το ιδιωτικό τους συμφέρον και για τίποτα άλλο, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κηρύξουν τον πόλεμο στην κοινωνία: τροπολογία για το ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ και την απόλυση των εργαζόμενων σε αυτήν, επιδείξεις διώξεων ενάντια σε όσους αγωνίζονται κόντρα στα αίσχη της πράσινης μετάβασης, νόμος πλαίσιο για τα ΑΕΙ που τα ιδιωτικοποιεί στο έπακρο, επιδείξεις δύναμης με την παρουσία αστυνομίας, ΜΑΤ και υδροφόρας αύρας εντός του Αριστοτελείου (κι αμέσως ανακοινώνεται πως ο πρύτανης του Αριστοτελείου θα έχει μια περίοπτη θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Ν.Δ. – μπήκαμε για τα καλά στην προεκλογική περίοδο), αφαίμαξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων μέσω της φορολογίας και του πληθωρισμού.


