ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΛΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ
Υπάρχουν όμως ουσιώδεις διαφορές στο αγγλικό από το ευρωπαϊκό δίκαιο, τις οποίες είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε, για να μπορέσουμε να χτίσουμε καλύτερες άμυνες και διαπραγματευτικές στρατηγικές με τους δανειστές !!!
Υπάρχουν όμως ουσιώδεις διαφορές στο αγγλικό από το ευρωπαϊκό δίκαιο, τις οποίες είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε, για να μπορέσουμε να χτίσουμε καλύτερες άμυνες και διαπραγματευτικές στρατηγικές με τους δανειστές !!!
Αυτό που είναι θετικό στο νέο Μνημόνιο είναι ότι φύγαμε από το αγγλικό και πήγαμε στο ευρωπαικό δίκαιο. Αλλά ποια είναι η διαφορά τους ;
Ηδη έχει ξεκινήσει η συζήτηση για το τι ακριβώς σημαίνει αυτό, αν πράγματι είναι προς όφελος της χώρας ή αν, όπως έχει ήδη υπονοήσει ο τέως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, γράφοντας «έχουν το θράσος να μιλούν για τις προηγούμενες δανειακές συμβάσεις και το αγγλικό Δίκαιο!», τελικά δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά μεταξύ τους.
Τον βασικό κορμό της λύσης στον παραπάνω γρίφο θα τον αναζητήσουμε από την αρχή: Το αγγλικό Δίκαιο δέχεται αυτό που ονομάζουν «εμπράγματες δεσμεύσεις». Δηλαδή, αποπληρωμή σε «είδος».
Με απλά λόγια, αν μια χώρα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της και έχει βάλει εγγύηση τον εθνικό της πλούτο, σύμφωνα με το αγγλικό Δίκαιο, αυτή δεσμεύεται. Ενώ το αντίστοιχο ευρωπαϊκό δεν δέχεται καν μια τέτοια συνθήκη, καθώς οι εμπράγματες δεσμεύσεις δεν είναι αποδεκτές.
Επίσης, πέραν του ότι το αγγλικό Δίκαιο λειτουργεί πάντα υπέρ του δανειστή, η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η Ελλάδα τον Μάιο του 2010 ήταν γεμάτη με όρους που ίσχυαν μόνο για τον οφειλέτη, ενώ δεν προβλέπονταν αντίστοιχοι και για τον δανειστή.
«Αν ο δανειστής, εκμεταλλευόμενος την ανάγκη του οφειλέτη, αξιώσει μεγαλύτερο τόκο από εκείνον που ισχύει στις συναλλαγές, δεν μπορεί, σύμφωνα με το αγγλικό Δίκαιο, ο οφειλέτης να ζητήσει τη μείωσή του. Επιπλέον, ενώ, σύμφωνα με το Δίκαιο της ηπειρωτικής Ευρώπης, ο οφειλέτης μπορεί να ζητήσει τη μείωση του χρέους κατά το ποσό που είναι “επαχθές”, στο αγγλικό Δίκαιο δεν του αναγνωρίζεται καν αυτό το δικαίωμα» είχε δηλώσει ο συνταγματολόγος Γιώργος Κασιμάτης πριν από ένα χρόνο.
Επιπρόσθετα, αξίζει να σημειωθεί πως:
Ηδη έχει ξεκινήσει η συζήτηση για το τι ακριβώς σημαίνει αυτό, αν πράγματι είναι προς όφελος της χώρας ή αν, όπως έχει ήδη υπονοήσει ο τέως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, γράφοντας «έχουν το θράσος να μιλούν για τις προηγούμενες δανειακές συμβάσεις και το αγγλικό Δίκαιο!», τελικά δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά μεταξύ τους.
Τον βασικό κορμό της λύσης στον παραπάνω γρίφο θα τον αναζητήσουμε από την αρχή: Το αγγλικό Δίκαιο δέχεται αυτό που ονομάζουν «εμπράγματες δεσμεύσεις». Δηλαδή, αποπληρωμή σε «είδος».
Με απλά λόγια, αν μια χώρα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της και έχει βάλει εγγύηση τον εθνικό της πλούτο, σύμφωνα με το αγγλικό Δίκαιο, αυτή δεσμεύεται. Ενώ το αντίστοιχο ευρωπαϊκό δεν δέχεται καν μια τέτοια συνθήκη, καθώς οι εμπράγματες δεσμεύσεις δεν είναι αποδεκτές.
Επίσης, πέραν του ότι το αγγλικό Δίκαιο λειτουργεί πάντα υπέρ του δανειστή, η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η Ελλάδα τον Μάιο του 2010 ήταν γεμάτη με όρους που ίσχυαν μόνο για τον οφειλέτη, ενώ δεν προβλέπονταν αντίστοιχοι και για τον δανειστή.
«Αν ο δανειστής, εκμεταλλευόμενος την ανάγκη του οφειλέτη, αξιώσει μεγαλύτερο τόκο από εκείνον που ισχύει στις συναλλαγές, δεν μπορεί, σύμφωνα με το αγγλικό Δίκαιο, ο οφειλέτης να ζητήσει τη μείωσή του. Επιπλέον, ενώ, σύμφωνα με το Δίκαιο της ηπειρωτικής Ευρώπης, ο οφειλέτης μπορεί να ζητήσει τη μείωση του χρέους κατά το ποσό που είναι “επαχθές”, στο αγγλικό Δίκαιο δεν του αναγνωρίζεται καν αυτό το δικαίωμα» είχε δηλώσει ο συνταγματολόγος Γιώργος Κασιμάτης πριν από ένα χρόνο.
Επιπρόσθετα, αξίζει να σημειωθεί πως:
