Σ'ένα σκηνικό που τις τελευταίες δεκαετίες έχει αλλάξει πολλά πρόσωπα, το σουβλατζίδικο του Λευτέρη του Πολίτη αποτελεί σταθερή αξία στην Ομόνοια. Το πρώτο μαγαζί, ένας στενός διάδρομος που για να μπει ο ένας έπρεπε να βγει ο άλλος, άνοιξε το 1951 κάτω από ελενίτ, εκεί που σήμερα είναι χτισμένο ένα parking αυτοκινήτων. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε ελάχιστα πιο δίπλα για να βρεθεί τελικά, το 1986, στη θέση που το ξέρουμε σήμερα.
Ο χώρος λιτός, καθαρός και τακτοποιημένος, έχει μόνο τα απαραίτητα: κάποιες παλιές φωτογραφίες των ιδρυτών του (αυτό το σουβλατζίδικο αποτέλεσε σχολή για πολλά από αυτά που θα ακολουθούσαν), του Στράτου Διονυσίου που ήταν θαμώνας (το καφενείο των μουσικών ήταν απέναντι), και μίας πολύ cool παρέας, που μοιάζει να βγήκε από ασπρόμαυρη ελληνική ταινία.
Όλη η ιστορία και η φιλοσοφία του Λευτέρη του Πολίτη ξετυλίγεται καθώς ρίχνεις μία ματιά στους τοίχους του καταστήματος κι εν συνεχεία στους ψήστες, «τους δεινόσαυρους» όπως τους αποκαλεί γελώντας ο Τάσος Σαββόγλου (γιος του Λευτέρη και τρίτη γενιά στο μαγαζί). Πίτες και μπιφτεκάκια, όλα τακτοποιημένα, ψήνονται με μαεστρία για να κρατήσουν το ζουμί τους και να τυλιχτούν με ψιλοκομμένο κρεμμύδι, ντομάτα και μαϊντανό, όλα φρέσκα και νόστιμα, σου θυμίζουν στην πρώτη μπουκιά ότι η ουσία είναι στην απλότητα.
