ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΦΕΛΕΙΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΔΡΑΚΟ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ
Κατά την κρίσιμη περίοδο 1980-1996, που τα κρατικά ελλείμματα ακολουθούσαν αχαλίνωτη ανοδική πορεία, το ελληνικό δημόσιο χρηματοδοτούσε τα υπέρογκα ελλείμματά του με διαδοχικές εκδόσεις εντόκων γραμματίων, προκαλώντας τη διαρκή αυξητική τάση του δημοσίου χρέους. Η διατήρηση των επιτοκίων των εντόκων γραμματίων επί σειρά ετών γύρω στο 20%, είχε ως αποτέλεσμα τη συνεχή αύξηση των τοκοχρεολυτικών δαπανών εξυπηρέτησης του χρέους της κεντρικής κυβέρνησης, με συνέπεια την άνοδο των κρατικών δαπανών και τη μεγέθυνση των ελλειμμάτων, με τελική κατάληξη την ανεξέλεγκτη αύξηση του δημοσίου χρέους.
Η Δυναμική του Δημοσίου Χρέους
Πέραν πάσης αμφιβολίας επιτόκια της τάξης του 14,25% έως 24,0% βάσει των οποίων το ελληνικό δημόσιο δανειζόταν κατά την διάρκεια της περιόδου 1980-1994, θεωρούνται τοκογλυφικά και ζημιογόνα για την εθνική οικονομία.
Ο τοκογλυφικός χαρακτήρας των επιτοκίων των εντόκων γραμματίων, πιστοποιείται από την τρομακτική άνοδο των τοκοχρεολυσίων και κατά προέκταση την υπέρμετρη αύξηση των συνολικών κρατικών δαπανών. Αξιομνημόνευτο είναι ότι την περίοδο 1980-1994, τα τοκοχρεολύσια εξυπηρέτησης του χρέους της κεντρικής κυβέρνησης από 54 εξακοντίστηκαν σε 5.867 δις δραχμές, με θλιβερή συνέπεια οι δαπάνες τοκοχρεολυσίων από 11,7% να φτάσουν να αντιπροσωπεύουν το 50,6% των συνολικών δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού.
Η Δυναμική του Δημοσίου Χρέους
Από τεχνοκρατικής άποψης, η διαχρονική εξέλιξη του δημοσίου χρέους μιας χώρας προσδιορίζεται από ποιοτικούς και ποσοτικούς παράγοντες. Για παράδειγμα, ο ποιοτικός παράγοντας που λέγεται «διαφθορά» του κομματικού-πολιτικού συστήματος κυβερνητικής-κρατικής εξουσίας, έχει αποδειχτεί στην πράξη ότι στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, συνιστά βασικότατο προσδιοριστικό παράγοντα της διαχρονικής αύξησης του δημοσίου χρέους. Η διαφθορά του κομματικού-πολιτικού κατεστημένου κυβερνητικής εξουσίας, με τις μίζες και τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος δημιουργεί τις υπερβάσεις των κρατικών δαπανών, προκαλώντας στη συνέχεια τεράστια δημοσιονομικά ελλείμματα, με οικτρό επακόλουθο την ανοδική τάση του δημοσίου χρέους. Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι το έλλειμμα συνιστά μέρος της δαπάνης και η κάλυψή του γίνεται με την προσφυγή της χώρας σε εσωτερικό και εξωτερικό δανεισμό, επιφέροντας έτσι την διαρκή ανοδική πορεία του δημοσίου χρέους.
