Οι τράπεζες κι εγώ (δηλαδή εσείς)
του Στάθη Σταυρόπουλου
Οι τράπεζες, οι ελληνικές (σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βια μετράει τη γη)τράπεζες με ανακήρυξαν «Μη συνεργάσιμο Δανειολήπτη». Μου φόρεσαν δηλαδή ένα μαύρο αστέρι στο πέτο, είμαι πια ένας αποσυνάγωγος, ένας παρίας, ένα περιθωριακό στοιχείο, ένας «Μη Συνεργάσιμος Δανειολήπτης». Ένας πολίτης δηλαδή β΄ κατηγορίας, που έχει πλέον περιορισμένα δικαιώματα στον νόμο, και πάντως εκείνα που του επιτρέπουν οι τράπεζες. Διότι οι τράπεζες έχουν το δικαίωμα του νομοθετείν και εν τω άμα του στραγγαλίζειν, είναι η μετεμψύχωση του Χαμουραμπί σε δικαστή Ντρεντ. Έχουν το δικαίωμα -πάντα οι τράπεζες- να ασκούν νόμιμη βία, ως κράτη εν κράτει, να σε βγάζουν «Μη Συνεργάσιμο Δανειολήπτη» και ύστερα να σου υπαγορεύουν τα περιορισμένα δικαιώματά σου -εις πολλά έτη, Τράπεζα! δίδαξον με τα δικαιώματά Σου.
Οι τράπεζες που με τα λεφτά μου ανακεφαλαιοποίησα με θεωρούν γελάδι, μου λένε τι είμαι, με διαπομπεύουν και με διασύρουν. Με την ανοχή και την προστασία του κράτους που μου μείωσε τον μισθό και μου λεηλάτησε τη ζωή, οι τράπεζες με απειλούν. Ότι θα μου κατασχέσουν το κρεβάτι, ότι θα μου βουτήξουν το γραφείο, ότι θα μου αρπάξουν την τηλεόραση και ότι θα μου ιδιωτικοποιήσουν το αμάξι. Οι τράπεζες που επανειλημμένως ανακεφαλαιοποίησα απειλούν να με διασύρουν στη γειτονιά μου και να με ξεφτιλίσουν μπροστά στα παιδιά μου –η καταδίκη μου είναι οριστική και αμετάκλητη, είμαι πλέον ένας «Μη Συνεργάσιμος Δανειολήπτης».
