Η αξιοθρήνητη διαχείριση του πολέμου από τον Μητσοτάκη και η συρρίκνωση της ελληνικής παρουσίας στην περιοχή
Του Γ. Λακόπουλου
Το χρονικό διασυρμού του ελληνικού κοινοβουλευτισμού και της ταπείνωσης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε δυο σκηνές:
Σκηνή πρώτη: Μέσα σε ένα 48ωρο ο Ζελένσκι εμφανίστηκε στην Αθήνα και τη Λευκωσία με παρουσίες στα κοινοβούλιά τους και με συνέντευξη στην Άγκυρα. Ο Ερντογάν δεν εκχωρεί τη Βουλή του με την ευκολία της ελληνικής και κυπριακής κυβέρνησης.
Το συμπέρασμα από τις τρεις εμφανίσεις του είναι ορατό από όλους: ο Ουκρανός «σταρ» δεν κρύβει τη γνώμη του για την περιοχή: αφεντικό είναι η Τουρκία στην οποία υποκλίνεται με ύμνους στον πρόεδρό της – με τον οποίο έχουν άλλωστε την ίδια πολιτική πάστα. Οι άλλοι απλώς του οφείλουν.
Από όσα είπε και στις τρεις πρωτεύουσες του συμπέρασμα είναι ότι η Ελλάδα και η Κύπρος είναι με την Ουκρανία, αλλά ο πρόεδρος της Ουκρανίας είναι με την Τουρκία. Αυτό δεν πρέπει να επηρεάζει την σθεναρή καταδίκη της ρωσικής εισβολής και του λαού που αμύνεται, αλλά να μην κλείνουμε και τα μάτια.
Σκηνή δεύτερη: Η αντίδραση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης έσωσε την τιμή της Ελληνικης Δημοκρατίας της οποίας οι άλλοι τρεις της πολιτειακής ηγεσίας, κατάπιαν αμάσητη την πρόκληση Ζελένσκι στο ελληνικό κοινοβούλιο.
Είναι κατώτερο της χώρας που υπέφερε από τον Ναζισμό, ότι η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Κώστας Τασούλας δεν καταδίκασαν τη ναζιστική παρέμβαση στην ελληνική Βουλή που ο οργάνωσε ο πρόεδρος της Ουκρανίας.












